راهنماتو- در صبح روز ۷ مه ۱۹۴۵ در ریمز فرانسه، رئیس-کارکنان نیروهای مسلح آلمان ، ژنرال آلفرد یودل اسناد و مدارک تسلیم بدون قید و شرط تمامی نیروهای آلمانی به متفقین را امضا کرد. هیلتر یک هفته قبل از این تاریخ خودکشی کرده بود و به نظر می رسید که افسانه آلمان نازی و امپراتوری رایش سوم بر باد رفته است.
تمام نیروهای آلمانی در نقاط مختلف جهان موظف شده بودند سلاح بر زمین گذاشته و خود را تسلیم نیروهای متفق کنند. اما در این میان گروه هایی بودند که از این دستور سرباز زده و تشکیل گروه های پارتیزان دادند. این افراد اغلب مربوط به یگان های پراکنده و بازمانده ای بودند که در شرق اروپا خود را در بیشه و جنگل ها پنهان کرده بودند تا مگر اوضاع برگردد.
اما اوضاع تغییری نکرد و آلمان به طور کامل تسلیم شد. این گروه های پراکنده اکنون در موقعیتی خاص قرار گرفته بودند که یا خود را تسلیم کنند یا در تعقیب و گریزها با نیروهای متفق کشته شوند زیرا معلوم بود هیچ شانسی برای مقابله با این فاتحان جنگ ندارند.
اما در این میان علت دیگری هم در میان بود، رفتار نیروهای روسیه با اسیران آلمانی که همه را راهی اردوگاه های کار اجباری می کردند امید نجات از راه تسلیم شدن را از آنها گرفته بود. اگر قرار بود کشته شوند پس چه بهتر بود که در جنگ و بدون تحمل خفت بردگی باشد.
این گروه های پراکنده پارتیزان کمتر سعی می کردند که با نیروهای روسی یا متفق درگیر شوند و بیشتر سعی در پنهان کردن خود داشتند. با این همه، گاه و بی گاه به برخی کاروان های نظامی حمله می کردند و به این شکل مایحتاج خود را تامین می کردند. با این همه این کار بسیار خطرناک بود و محل اختفای آنها را لو می داد.
آخرین اخبار از این گروه های پارتیزان نازی مربوط به سال 1948 و سه سال بعد از تسلیم شدن آلمان بود. به نظر می رسد بعد مدتی پنهان شدن این افراد از ادامه فعالیت خود ناامید شده و در نهایت با هویتی جلعی به درون جامعه بازگردند.
