راهنماتو- شیمیدانان دانشگاه پردو آمریکا مکانیسمی را در واکنش های تشکیل دهنده پپتید در آب کشف کرده اند که برای دهه ها دانشمندان را گیج کرده بود. گراهام کوکز استاد ممتاز شیمی تحلیلی در کالج علوم پردو می گوید: «این اساساً شیمی پشت سرچشمه حیات است. این اولین دستاوردی است که نشان می دهد اسیدهای آمینه ساده، به طور خود به خود پپتیدها- بلوک های سازنده حیات- را در قطرات آب خالص تشکیل می دهند. این یک کشف دراماتیک است.»
دانشمندان برای چندین دهه نظریهپردازی کردهاند که زندگی روی زمین از اقیانوسها آغاز شده است. با این حال، شیمی پشت این فرآیند به صورت یک معما باقی مانده بود. تاکنون تصور می شد که اسیدهای آمینه خام از طریق شهاب سنگ ها به زمین اولیه رسید و سپس با به هم چسبیدن، پپتیدها را تشکیل دادند. پپتیدها بلوک های سازنده پروتئین ها و در نهایت زندگی هستند. به طرز عجیبی، این فرآیند نیازمند از دست دادن یک مولکول آب است که در محیط مرطوب، آبی یا اقیانوسی بسیار غیرممکن به نظر می رسد. در واقع، برای تشکیل حیات به آب نیاز بود و در عین حال، فضایی دور از آب نیز ضروری بود.
اما کوکز، متخصص در طیف سنجی جرمی و شیمی اولیه زمین، و تیم تحقیقاتی او پاسخ این معما را کشف کرده اند: «آب همه جا مرطوب نیست!» در جایی که قطره آب با جو برخورد می کند، واکنش های بسیار سریعی می تواند رخ دهد و اسیدهای آمینه غیر زنده را به اجزای سازنده زندگی تبدیل کند. بنابراین، مناظر حاصلخیز برای تکامل بالقوه زندگی در مکانهایی بود که قطرات ریز آب دریا به هوا میپرید و یا امواج به زمین میکوبید، یا حتی جایی که آب شیرین از یک شیب تند به پایین می آمد.
شیمیدانان بیش از 10 سال است که از طیف سنج های جرمی برای بررسی واکنش های شیمیایی در قطرات حاوی آب استفاده می کنند. کوکز گفت: «سرعت واکنشها در قطرات از صد تا یک میلیون برابر سریعتر از واکنشهای شیمیایی مشابه در محلولهای حجیم است. سرعت سریع این واکنش ها کاتالیزورها را غیر ضروری می کند، واکنش ها را سرعت می بخشد و در مورد شیمی اولیه زمین، تکامل حیات را ممکن می کند.»
راز چگونگی پیدایش حیات بر روی زمین می تواند به دانشمندان کمک کند تا چرایی این اتفاق را بهتر درک کنند و به جستجوی آنها برای یافتن حیات در سیارات دیگر یا حتی قمرها کمک کند. درک اینکه چگونه اسیدهای آمینه خود را به پروتئین ها و در نهایت شکل های زندگی می سازند، درک دانشمندان از سنتز شیمیایی را متحول می کند. همین شیمی ممکن است به طور بالقوه به شیمیدانهای مصنوعی کمک کند تا با تسریع فرآیندهای کلیدی، داروها و درمانهای درمانی جدید برای بیماریها را شناسایی و ایجاد کنند.
دانشمندان می گویند این فرآیند میتواند به توسعه سریعتر داروها برای درمان ناتوانکنندهترین بیماریهای بشریت منجر شود. کشف این تیم دیروز (3 اکتبر 2022) در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences به چاپ رسیده است.