تاریخ مرگ خورشید مشخص شد!

یک تیم بین المللی از ستاره شناسان پس از سالها مطالعه توانستند جزئیاتی از پایان احتمالی خورشید و منظومه شمسی ما را شبیه سازی کنند.

شناسه خبر: ۳۳۵۵۵۹
تاریخ مرگ خورشید مشخص شد!

راهنماتو- دانشمندان مدتهاست پیش بینی هایی در مورد اینکه روزهای پایانی منظومه شمسی ما چگونه خواهد بود و چه زمانی رخ خواهد داد، انجام داده اند. یک تیم بین المللی از ستاره شناسان در سال 2018 پیش بینی هایی در مورد اینکه روزهای پایانی منظومه شمسی ما چگونه خواهد بود و چه زمانی رخ خواهد داد، انجام داده اند.

به گزارش راهنماتو، این اخترشناسان تصور می‌کنند که خورشید در پایان عمر خود به یک سحابی سیاره‌ای - حباب درخشانی از گاز و غبار کیهانی - تبدیل خواهد شد. خورشید حدود 4.6 میلیارد سال سن دارد و بر اساس محاسبات دانشمندان و مقایسه با ستاره های مشابه، به نظر می رسد که 10 میلیارد سال دیگر هم زنده بماند.

اما این بدان معمان نیست که خورشید در تمام طول این 10 میلیارد سال به همین شکل به بقای خود ادامه دهد. در حدود 5 میلیارد سال آینده خورشید به یک غول سرخ تبدیل می شود. هسته ستاره کوچک می شود، اما لایه های بیرونی آن تا مدار مریخ منبسط می شوند و زمین را در این فرآیند غرق می کنند، البته اگر هنوز در مدار خود باقی مانده باشد.

منظومه شمسی ما چه زمانی و چگونه از بین می رود؟

یک چیز مسلم است؛ در آن زمان ما انسان ها احتمالاً باقی نمانده باشیم زیرا دانشمندان می گویند اگر نتوانیم در طی قرنهای آینده جایی به غیر از زمین را برای زندگی خود پیدا کنیم، نسل بشر فراتر از یک میلیارد سال بر روی این سیاره دوام نخواهد آورد. تا قبل از یک میلیارد سال آینده سطح سیاره ما آنقدر گرم می شود که تمام آب های اقیانوس ها بخار می کند.

به خورشید بازگردیم؛ چندین مطالعه قبلی نشان داده اند که برای تشکیل یک سحابی سیاره ای درخشان، ستاره اولیه باید دو برابر خورشید جرم داشته باشد. با این حال، مطالعه سال 2018 با استفاده مدل‌سازی رایانه‌ای نشان داد که خورشید ما مانند 90 درصد ستارگان دیگر، به احتمال زیاد از یک غول قرمز کوچک به یک کوتوله سفید تبدیل می‌شود و سپس به یک سحابی سیاره‌ای ختم می‌شود.

هنگامی که ستاره ای می میرد، توده ای از گاز و غبار - که به عنوان پوشش آن شناخته می شود - به فضا پرتاب می کند. این پوشش می تواند به اندازه نصف جرم ستاره باشد. آلبرت زیجلسترا، اخترفیزیکدان دانشگاه منچستر در بریتانیا و یکی از نویسندگان مقاله، توضیح داد: «تنها در آن زمان است که هسته داغ باعث می شود تا غبار پرتاب شده به مدت 10000 سال به خوبی بدرخشد و این همان چیزی است که سحابی سیاره ای را قابل مشاهده می کند.»

نظرات
پربازدیدترین خبرها