راهنماتو- از نظر زمینیهایی که به فضا خیره میشوند، بهنظر میرسد که منظومه خورشیدی ما با میلیاردها ستاره در کهکشان راه شیری احاطه شده است. اما اگر امکانش فراهم بود که بتوانیم به فواصل دورتری نگاه کنیم، آیا میتوانستیم شواهدی از چیزهای جذابتر، مثلاً یک سیاهچاله، را پیدا کنیم؟
به گزارش راهنماتو، سیاهچالهها مکانهایی در هستیاند که جاذبه در آنها به قدری قوی است که زمان و مکان در اطرافشان مخدوش میشود و هر چیزی که به داخل آنها راه یابد ـ حتی نور ـ دیگر نمیتواند از آنها خارج شود.
برطبق یک سناریو، زمین میتوانسته توسط یک سیاهچاله بلعیده شود. اما به گفته گارو خانا، فیزیکدان متخصص در سیاهچالهها که در دانشگاه رودآیلند تدریس میکند، اگر بنا بود این اتفاق رخ دهد، یک فاجعه گرانشی رخ میداد. همانطور که زمین به سیاهچاله نزدیک میشد، زمان هم کُند میشد. و برحسبِ اندازه سیاهچاله، ماده میتوانست آنقدر دچار کشیدگی و انبساط شود که به شکل اسپاگتی درآید.
حتی اگر سیارهمان میتوانست از «اسپاگتیشدن» نجات پیدا کند، زمین آنقدر به سمتِ یک تکینگیِ متراکم و کوچک حرکت میکرد که فشار و حرارت ناشی از نیروی گرانشی شدید آن را میسوزاند و تبدیل به خاکستر میکرد.
خانا میگوید، بنابراین میتوانیم این نظریه که زمانی زمین توسط یک سیاهچاله بلعیده شده بوده را رد کنیم؛ زیرا در اینصورت در کسری از ثانیه محو میشد.
اما زمین ممکن بود به طریق دیگری سر از شکم یک سیاهچاله درآورد: ممکن است زمین در داخل یک سیاهچاله شکل گرفته باشد.
خانا میگوید: «سیاهچاله خیلی شبیه بیگبنگ وارونه است...ریاضی آنها یکسان بهنظر میرسد. درحالیکه سیاهچاله در نقطه کوچک و بهشدت متراکم مضمحل میشود، بیگبنگ در همان نقطه دچار انبساط میشود.
بنابر یک نظریه، بیگبنگ اول تکینگیِ یک سیاهچاله در یک جهان مادر بزرگتر بوده است. مرکز متراکم فشرده و فشردهتر میشود تا اینکه به نحوی منفجر میشود و جهان بچه در درون سیاهچاله شکل میگیرد.
این نظریه که به نام کیهانشناسیِ شوآترزشیلد شناخته میشود، پیشنهاد میدهد که جهان ما هماکنون در در حال منبسط شدن در داخل سیاهچالهای است که بخشی از جهان مادر است. این سناریو، بهلحاظ نظری، به این معنی است که جهانها، مثل عروسکهای تودرتوی روسی، میتوانند در دل یکدیگر وجود داشته باشند و اینکه میتوان از طریق سیاهچاله به عقب سفر کرد و قلمروهای ناشناخته را کشف کرد ـ که تقریباً غیرممکن است زیرا نور نمیتواند به عقب سفر کند.
بااینحال، این نظریه بعید است که بتواند اثبات شود زیرا هیچچیزی نمیتواند از افق رویداد سیاهچاله [آستانه پیرامون سیاهچاله که سرعت گریز از سرعت نور پیشی میگیرد] به عقب سفر کند.
اما با فرض اینکه زمین هماکنون در داخل یک سیاهچاله باشد، متخصصان تخمینهایی درباره فضای شکاف این سیاهچاله زدهاند. اسکات فیلد، دانشیار ریاضیات در دانشگاه ماساچوست، میگوید: «اگر داخل یک سیاهچاله باشیم، باید سیاهچاله بینهایت بزرگی باشد. زمین نمیتواند در سیاهچالهای در اندازه یک سیاره یا حتی اندازه منظومه خورشیدی جای بگیرد. اگر اینگونه بود، دانشمندان حتماً متوجه میشدند. نشانههای قابلمشاهدهای از چرخش سیاهچالهها وجود دارد. یا میتوانستیم اختلالِ ظریف ناشی از گرانش شدید ـ مثل کند شدن زمان یا کشآمدن ماده ـ را وقتی انسانها در داخل سیاهچاله حرکت میکردند، ببینیم.
فیلد میگوید، برای مثال اگر زمین داخل سیاهچالهای به اندازه سیاره بود، مردم وقی از یک نقطه از زمین به نقطه دیگر سفر میکردند، میتوانستند اثرات نیروهای کِشندی، مثل اسپاگتیشدن یا کندی زمان، را احساس کنند.
فیلد میگوید، پس هر نوع سیاهچاله زمینی که خانه مینامیم، باید آنقدر عظیم، وسیع و بهاندازه کل جهان هستی باشد که به ما اجازه ندهد بتوانیم آنقدر دور یا سریع حرکت کنیم که اعوجاج و اختلالی که به واسطه گرانش ایجاد میشود را احساس کنیم.
خانا میگوید، اگر زمینیها در داخل یک سیاهچاله به اندازه جهان هستی زندگی میکردند، به هیچ طریقی نمیفهمیدند که یک جهان هستی مادر نیز وجود دارد. ما اصلاً به این قضیه فکر هم نمیکردیم. او میافزاید، بنابراین میتوانیم بگوییم که لااقل پیدا کردن جهان هستی مادر کاری دشوار است. بااینحال خیلی «جذاب و دوستداشتنی» است اگر چنین نظریهای حقیقت داشته باشد.