سه‌گام علمی برای آنکه خودمان را ارزان نفروشیم

نویسندگان سه گام را معرفی می‌کنند که بر مبنای آن می‌توانید جایگاه خودتان را نسبت به شخص مقابل تعیین کنید.

شناسه خبر: ۳۸۱۸۶۳
سه‌گام علمی برای آنکه خودمان را ارزان نفروشیم

راهنماتو- خیلی‌اوقات در طول زندگی روزمره نیاز دارید مهارت‌های مذاکره‌تان را به بوته آزمایش بگذارید.

به گزارش راهنماتو، شاید بخواهید کارهای خانه را با شریک زندگی‌تان مبادله کنید یا نیاز دارید خرید بزرگی از فروشگاهی انجام دهید که به معامله‌گری معروف است. هر دو مورد، مهارت‌های مذاکره‌تان را به چالش می‌کشند.

این دو موقعیت ممکن است به طرز خنده‌داری کاملا متفاوت به نظر برسند اما یک مولفه اصلی مشترک دارند. یا باید پیشنهادی برای مبادله ارائه دهید یا مقداری دلار روی میز بگذارید.

اگرچه ممکن است از مذاکره کردن بیزار باشید و ترجیح بدهید به خواسته‌های طرف مقابل به راحتی تن دهید، اما احمقانه است اگر تمایلات و علایق خودتان را در الویت قرار ندهید.

قدرت و مذاکره

برطبق محقق دانشگاه رایشمن، یوسی ماراوی و همکارانش (2013)، خوشبختانه برای بی‌علاقگی شما به وارد نشدن در چانه‌زنی بر سر قیمت، درمانی وجود دارد که احتمالا آنطور که فکرش را می‌کنید، نیست. محققان در این زمینه پیشنهاد می‌دهند، و شما هم ممکن است قبول داشته باشید، که این شما هستید که باید اول از همه رقم پیشنهادی‌تان را اعلام کنید. به این ترتیب، شما به وضوح قیمتی را که در نهایت پرداخت خواهید کرد و با آن معامله را تمام خواهید کرد، اعلام کرده‌اید.

اما، کسانی که دستشان عملا در کار است، می‌گویند که در مذاکره عکس این قضیه جواب می‌دهد. بگذارید نفر مقابل قدم اول را بردارد و بعد شما یا رقم او را می‌پذیرید یا پیشنهاد خودتان را مطرح می‌کنید.

ماراوی و تحقیق او نشان می‌دهد که ظاهرا راه‌حلی برای این تناقض وجود دارد. آن‌ها استدلال می‌کنند که نکته اصلی در هر مذاکره‌ای، قدرت است.

اما منظورشان فقط قدرت واقعی‌ای که در اختیار دارید نیست، بلکه تصور شما از قدرتی که دارید نیز مهم است.

به بیان نویسندگان:

«مذاکره‌کنندگان کم‌قدرت ممکن است در هنگام تصمیم‌گیری درباره میزانی که می‌خواهند در ابتدا پیشنهاد بدهند تحت تأثیر پیشنهادهای پست و دونِ خودشان را قرار بگیرند (یا لنگر بیندازند.).»

منظور از لنگر انداختن یک فرایند روان‌شناسی اجتماعی است که در آن عدد (چه قیمت و چه نرخ مقیاس) یک نقطه مرجع را تثبیت می‌کند که نادیده گرفتن آن سخت می‌شود. مثلا، اگر کسی از شما بپرسد حدس می‌زنید قله اورست چقدر از 2000فوت بلندتر است، احتمال اینکه تخمین شما عددی به مراتب پایین‌تر از 2000فوت باشد بسیار بیش‌تر است تا اینکه کسی از شما بپرسد حدس می‌زنید قله اورست چقدر از 4000فوت بلندتر است.

بنابراین، افراد تحت تأثیر عددی قرار می‌گیرند که فرد قبل از تصمیم‌گیری به آن‌ها ارائه کرده است.

لنگراندازی می‌تواند در شکل خود-لنگراندازی نیز ظاهر شود. همان‌طور که گفته شد، اگر لنگر یک لنگر درونی و بر مبنای ادراک شما از خودتان یا نقصی که احساس می‌کنید دارید، باشد، پس قبل از آنکه اصلا مذاکره را شروع کنید، باخته‌اید.

مثلا ممکن است به شریک عاطفی‌تان بگویید اگر خریدی که از مغازه نزدیک خانه با 25دقیقه فاصله انجام داده‌اید را برای‌تان بیاورد، شما هر شب به مدت 2هفته ظرف‌ها را خواهید شست.

لازم نبود تا این حد درباره پیشنهادتان زیاده‌روی کنید اما احتمالا این پیشنهاد یا ناشی از حس عذاب وجدان‌تان در هنگام درخواست از دیگران است یا باور دارید که ارزش کمک شریک عاطفی‌تان را ندارید.

اگر این شما هستید که برای پیشنهاد قدم اول را برمی‌دارید، باید بدانید که اگر لنگر را خیلی پایین بیندازید، به ضرر خودتان عمل کرده‌اید. بنابراین، آیا علی‌رغم یافته‌های پژوهش علمی لازم است که شما عقب بنشینید و صبر کنید تا طرف مقابل پیشنهاد بدهد و بعد مبتنی بر پیشنهاد او، نظرتان را بدهید؟

یا باید بر اساس تحقیق عمل کنید و خودتان را مجبور کنید که پیشنهادی که به ذهن‌تان رسیده را دوبرابر کنید و به نفع خودتان لنگر را بالاتر بیندازید؟

x

آزمون قدرت، خود-لنگراندازی و مذاکره

ماراوی برای آنکه تفاوت بین توصیه‌های علمی و عملی را شناسایی کند به کمک همکارانش دو آزمایش آنلاین را روی دو نمونه از بزرگسالان که به صورت تصادفی از میان کارفرمایان یا متقاضیان کار انتخاب شده بودند، انجام داد. این آزمایش روی متقاضیان کار و کارفرمایان انجام شد و مبنای آن پیشنهاد حقوق بالا، متوسط و پایین از سوی کارفرمایان و متقاضیان کار در پیشنهاد اول بود. این آزمایش همچنین در مرحله بعد اثر پیشنهاد اول و ارتباط آن با تصور از قدرت درونی را نیز بررسی کرد.

نتایج این آزمایش‌ها نشان داد که فرقی نمی‌کرد فرد متقاضی کار یا کارفرما باشد؛ اگر احساس می‌کرد که نسبت به فرد مقابل از قدرت کم‌تری برخوردار است، همیشه بدترین پیشنهاد را اول ارائه می‌کرد.

به گفته نویسندگان:

«مذاکره‌کنندگان بد بهتر است که همیشه دومین نفری باشند که پیشنهاد می‌دهند. یا بهتر است که آن‌ها در واکنش به پیشنهادی که می‌شنود، اقدام کنند.»

نویسندگان همچنین افزودند که افراد می‌توانند از یک نقطه اتکاء اولیه که خودشان تعیین کرده‌اند (مثل پیشنهاد حقوق ایدئال توسط خودشان) شروع کنند، اما اگر خودشان را در جایگاه پرقدرتی نبینند، معمولا عددی را پیشنهاد می‌دهند که از آنچه ممکن بود کارفرما در وهله نخست به آن‌ها پیشنهاد دهد، کم‌تر است.

3گام برای تقویت تاکتیک‌های مذاکره

اگر تردید دارید بهتر است که صبر کنید. نویسندگان سه گام را معرفی می‌کنند که بر مبنای آن می‌توانید جایگاه خودتان را نسبت به شخص مقابل تعیین کنید. بنابراین قبل از آنکه برای تصمیم‌گیری عجله کنید این سه گام را در نظر بگیرید:

1.شما کسی باشید که پیشنهاد دوم را بر مبنای پیشنهادی که شنیده‌اید می‌دهید. یا پیشنهاد‌دهنده اول نباشید.

2.ارزش خودتان را بدانید و بدانید که شما لیاقت بهتر از آنچه فکر می‌کنید را دارید

3.خودتان را از شر لنگر‌هایی که خیلی پایین و پست برای خودتان پهن می‌کنید، رها کنید.

معنای این‌ها در زندگی روزمره چیست؟

در هر معامله‌ای عوامل بسیاری در هر لحظه نقش ایفا می‌کنند. اگر موقعیتی که در آن هستید، مربوط به شریک عاطفی‌تان است، ممکن است (یا بهتر است) به جای آنکه به فکر بهترین پیامدهایی که ممکن است برای خودتان رقم بزنید باشید، به فکر پیشنهادهای ایثارگرانه‌تر باشید تا هماهنگی رابطه را حفظ کنید. اما اگر این رفتار تبدیل به الگو شده است، ممکن است لازم باشد که لنگر خودتان را بررسی کنید و آن را بالاتر بیندازید.

اگر موقعیتی که در آن هستید، موقعیتی کاری و تجاری است، باید منطقی عمل کنید. ممکن است که در لحظه دلتان یک ماشین لباسشویی با تکنولوژی بالا بخواهد که تمام نیازهای‌تان را برآورده می‌کند اما بهتر است که هیجان‌زده نشوید و به خودتان فرصت بدهید تا گزینه‌های جایگزین را نیز بررسی کنید.

به طور مشابه، ممکن است آنقدر برای یک موقعیت خاص مستأصل جلوه کنید که هر پیشنهادی از طرف مقابل را بپذیرید. در این موقعیت‌ها قدری صبر کنید و فکر کنید که آیا مثلا می‌توانید حقوق بالاتری از آنچه که خودتان را مستحق‌اش می‌دانید، پیشنهاد بدهید؟

نظرات
پربازدیدترین خبرها