راهنماتو- بزرگسالانی که به‌اندازه کافی آب می‌نوشند و به اصطلاح بدن‌شان هیدراته است، سالم‌تر هستند و احتمال مبتلا شدن به بیماری‌های مزمن مثل بیماری‌های قلبی و عروقی در آن‌ها کاهش پیدا می‌کند و در مقایسه با کسانی که مایعاتِ کم‌تری به بدن‌شان می‌رسانند، طولانی‌تر عمر می‌کنند.
به گزارش راهنماتو، محققان داده‌های گردآوری‌شده از 11255 بزرگسال را به مدتِ بیش‌از 30 سال گردآوری کردند و بر اساسِ این داده‌ها ارتباطِ بین سطوح سرمِ سدیم ـ که با کاهشِ مایعات در بدن افزایش پیدا می‌کند ـ و سایر شاخص‌های سلامتی را بررسی کردند.
این داده‌ها نشان داد بزرگسالانی که سطوحِ سرمِ سدیمِ خون‌شان در بالاترین نقطه طیف قرار داشت، بیش‌تر از آن‌هایی که سطوح سرم سدیم خون‌شان در میانه طیف قرار داشت، در معرض ابتلا به بیماری‌های مزمن قرار داشتند و درضمن سن زیستی‌شان بالاتر بود. این نتایج اثبات کرد کسانی که سطوحِ سرم سدیم خون‌شان خیلی بالا بود، احتمال بیش‌تری داشت که در سنین جوان‌تری جان‌شان را از دست بدهند.
ناتالی دیمیتریوا، نویسنده این مطالعه، می‌گوید: «نتایج این تحقیق به‌وضوح نشان می‌دهد که مصرفِ آبِ کافی برای کند کردنِ روندِ پیری و طولانی‌تر کردنِ دورۀ عاری از بیماری در زندگی نقش مهمی دارد.»
در مطالعه دیگری که در ماه مارس سال 2022 منتشر شد، دانشمندان ارتباطِ بینِ سطوحِ بالاترِ سرم سدیم و افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را بررسی کردند. نتایج مطالعه آن‌ها نشان داد بزرگسالانی که سطحِ سرم سدیم خون‌شان از سطحِ طبیعی که بینِ 135 تا 146 میلی اکی‌والان در لیتر (mEq/L) است، بیش‌تر می‌شود، احتمال بیش‌تری دارد که نشانه‌های پیریِ زیستی را سریع‌تر نشان دهند. این یافته‌ها بر اساسِ شاخص‌هایی مثلِ سوخت‌وساز بدن، سلامت قلبی-عروقی، عملکردِ ریه‌ها و التهاب به دست آمد. برای مثال، بزرگسالانی که سطوحِ سرم خون‌شان بالاتر از 142 mEq/L بود، در مقایسه با افرادی که سطحِ سرم خون‌شان بینِ 137 تا 142 mEq/L بود، در حدود 10 تا 15درصد مسن‌تر از سنِ زیستی‌شان بوند و افرادی که سطحِ سرم خون‌شان به بالای 144 mEq/L می‌رسید، 50درصد از سنِ زیستی‌شان مسن‌تر بودند.
به‌همین‌ترتیب، افرادی که سطوحِ سرم سدیم خون‌شان بینِ 144.5 تا 146 mEq/L بود در مقایسه با افرادی که سطحِ سرم سدیم خون‌شان بینِ 137 تا 142 mEq/L بود، 21درصد بیش‌تر احتمال داشت مرگِ زودرس را تجربه کنند. همین‌طور، بزرگسالانی که سطوح سرم سدیم خون‌شان بالای 142 mEq/Lبود تا 64درصد خطر بروز بیماری‌های مزمن مثل ازکارافتادنِ قلب، سکته مغزی، فیبریلاسیونِ دهلیزی، بیماری عروق محیطی را در خود افزایش می‌دادند. درنقطه مقابل، در بزرگسالانی که سطح سرم سدیم خون‌شان بینِ 138 تا 140 mEq/L بود خطر بیماری‌های مزمن در پایین‌ترین میزانِ ممکن بود.
محققان تأکید کردند که این پژوهش رابطه دوطرفه علی و معلولی را نشان نمی‌دهد. آزمایش‌های تصادفی و کنترل‌شده‌ای لازم است تا مشخص شود که آیا مصرفِ آبِ کافی می‌تواند از بیماری‌ها پیش‌گیری و عمر را طولانی‌تر کند، یا خیر. بااین‌حال، این پژوهش هم‌چنان اهمیتِ آزمایش دادن و بررسیِ سطحِ سرم سدیم خون را نشان می‌دهد.
دیمیتریوا می‌گوید: «کسانی که سطحِ سرم سدیم خون‌شان 142 mEq/L یا بالاتر است، باید سطحِ مایعاتِ بدن‌شان را ارزیابی کنند. او خاطرنشان کرد که همه افراد می‌توانند با نوشیدنِ آب به مقدارِ سالم، به سطوحِ مورد نظر دسترسی پیدا کنند. منظور از مایعات نیز آب، آب‌میوه، سبزیجات و میوه‌هایی هستند که به مقدار کافی آب دارند. توصیه شده که زنان بینِ 6 تا 9فنجان آب یا معادل 1.5 تا 2لیتر آب و مردان بینِ 8 تا 12فنجان معادلِ 2 تا 3لیتر آب در روز بنوشند.
این توصیه برای همگان نیست و آن‌هایی که از بیماری‌های زمینه‌ای رنج می‌برند باید با توصیه پزشک مقدار آب مصرفی روزانه‌شان را تعیین کنند. دیمیتریوا تأکید می‌کند که کاهشِ سطحِ مایعات بدن به معنیِ افزایشِ سطح سرم سدیم خون است، برای همین است که نوشیدنِ آب کافی فرایند پیری را به تأخیر می‌اندازد و از بیماری‌های مزمن پیش‌گیری می‌کند.
