راهنماتو- برای اغلب آمریکایی های شاغلی که به محل کارشان رفتوآمد میکنند، مسیر خانه تا محلکار و بالعکس در حدود 1ساعت طول میکشد ـ هر مسیر بهطور میانگین 26دقیقه طول میکشد و ایندرحالیست که 7.7درصد از کارکنان در حدود 2ساعت یا بیشتر را در جاده سپری میکنند.
به گزارش راهنماتو، بسیاری از مردم رفتوآمد به محلکار و برعکس را هدر دادنِ زمان و وظیفه طاقتفرسا توصیف میکنند. اما در دوران همهگیری کووید، خبرنگارانی که کنجکاو بودند تأثیر دورکاری را روی کیفیت زندگی افراد بررسی کنند، متوجه شدند که بسیاری از مردم دلتنگِ این مسیر رفتوآمد هستند. یک زن به واشنگتنپست گفته بود که حتی وقتی از خانه کار میکند، معمولاً بعد از پایان روز کاری در داخل ماشین مینشیند تا قدری زمان به خودش اختصاص دهد و حسِ تغییر وضعیت از امور و وظایف شغلی به نقشهای غیرشغلی را ایجاد کند.
پژوهشگران مدیریت تلاش کردند بفهمند که دقیقاً چه چیزی در مسیرِ رفتوآمد افراد به محیط کار و برعکس وجود داشته که تا ایناندازه آنها را دلتنگ کرده است.
آنها به این نتیجه رسیدند که رفتوآمد یکی از منابعِ ایجادِ «فضایِ بینابینی» است ـ اوقاتی که فرد نه دلمشغول کارهای خانه است و نه مشغول انجام وظایفِ شغلی است که فرصتی را برایش فراهم میکند تا فراغت از کار را احساس کند و ذهنش را برای امور دیگری که مربوط به خانه میشود، تغییر دهد.
در دوران دورکاری، بسیاری از مردم از این پشتیبانیِ داخلی که برای انجام فعالیتهای روزمره اهمیت داشت، محروم شدند. مردم بدونِ توانایی تغییر ذهنیت و شیوه، احساس میکنند که نقشهایشان در هم تنیده شده و فضای بین آنها محو و تار شده است که این منجر به استرس میشود. اگر افراد نتوانند به لحاظِ ذهنی خودشان را از کار منفک کنند، دچار فرسودگی شغلی میشوند.
پژوهشگران باور دارند که از دست رفتنِ این فضا باعث شده بود که خیلیها دلتنگ رفتوآمد شوند.
رفتوآمد و فضای بینابینی
پژوهشگران میخواستند بدانند که آیا رفتوآمد از محلکار به خانه میتواند آن زمان و فضای لازم را برای فراغت از کار ایجاد کند و حذف آن چه تأثیری روی افراد دارد.
آنها مطالعاتی که روی رفتوآمد، انتقالِ نقشی و احیا انجام شده بود را بررسی کردند و بر اساس آن به الگویی دست یافتند که میتوانست فضای بینابینی را برای رفتوآمد یک شهروندِ شاغل متوسط در آمریکا شرح دهد. آنها تحقیقات خودشان را روی دو فرایندِ شناختی متمرکز کردند: انفصالِ روانی از نقشِ شغلی ـ منظور منفک شدنِ کارکنان از وظایف و مطالباتِ شغلی به لحاظِ ذهنی بود ـ و احیای روانی از کار ـ که منظور از آن احیایِ ذخیرههای انرژی روانی بود که در محیطکار استفاده شدهاند.
آنها بر اساس این الگو نشان دادند که فضای بینابینی که در نتیجه رفتوآمد از محلکار به خانه ایجاد میشد، فرصتی را برای منفک شدن از وظایف شغلی و احیای انرژی مصرف شده ایجاد کرده بود.
اما آنها همچنین دریافتند که تفاوتهای روزمره بر دسترسبودنِ فضای بینابینی که برای انفصال و احیا ضروری است، اثر میگذارد. برای مثال، کسانی که با قطار رفتوآمد میکردند معمولاً توجهشان را صرف انتخاب مسیر درست میکردند؛ مدام ورود و خروج قطارها را بررسی میکردند و حواسشان را جمع میکردند که در ایستگاه درست پیدا شوند. درحالیکه آنهایی که با خودروی شخصی رفتوآمد میکردند تمام حواسشان به رانندگی بود.
آنها دریافتند که هر چه عمل رفتوآمد توجه بیشتری از افراد بگیرد، معنایش آن است که آنها زمان کمتری صرفِ فعالیتهای احیاکننده و آرامشبخش مثلِ گوشدادن به موسیقی یا پادکست میکنند. و از طرفی، هر چه مسیر رفتوآمد طولانیتر باشد، افراد فرصت بیشتری برای احیا و انفصال پیدا میکنند.
آنها در ادامه مسیر رفتوآمد 80 نفر از کارکنان دانشگاه را به مدتِ یک هفته بررسی کردند تا این الگوی مفهومی را آزمایش کنند. کارکنان صبح و عصر در یک نظرسنجی شرکت میکردند تا درباره ویژگیهای مسیر رفتوآمدشان به پرسشها پاسخ دهند.
پرسشها درباره این بود که آیا در مسیر رفتوآمد، امور شغلی را کاملاً در ذهنشان «تعطیل کردند» و آیا در مسیر آرام شدند و آیا وقتی به خانه رسیدند به لحاظِ احساسی خسته بودند؟
اغلب کارکنان گزارش دادند که از فضای بینابینی برای انتقالِ ذهنی از وظایفِ شغلی به وظایفِ خانه استفاده کردهاند و این مسیر به آنها کمک کرده است تا به لحاظِ روانی از مطالباتِ شغلی احیا شوند. این مطالعه همچنین تأیید کرد که تفاوت در مسیرهای روزمره شغلی میتواند بر توانایی انفصال و احیا اثر بگذارد.
ما دریافتیم که در روزهایی که رفتوآمد طولانیتر از میانگین بود، مردم سطوح بالاتری از انفصال روانی از شغل را گزارش میدادند و در طولِ رفتوآمد احساس آرامش بیشتری داشتند. اما در روزهایی که مسیر رفتوآمد پراسترستر از معمول بود، افراد معمولاً انفصال روانی کمتری از کار گزارش داده و کمتر احساس آرامش کرده بودند.
ایجادی فضای بینابینی
یافتههای این پژوهش نشان داد که دورکارها هم میتوانند با ایجاد فضای بیابینی از مزیتهای آن بهرهمند شوند و هم احیا و هم انتقال ذهنی را تجربه کنند. برای مثال میتوانید بعد از اتمام کار روزمره 15دقیقه پیادهروی کنید.
مسیر رفتوآمد باید به کارهای آرامشبخش مثل گوشدادن به موسیقی و لذت از اختصاص یابد نه نشخوار امور شغلی. معاشرت اجتماعی بعد از کار نیز میتواند به این گذار و انتقال کمک کند.