راهنماتو- در قرن پانزدهم در انگلستان، زنی به اسمِ لیدی ایزابل ژرمن در کلیسایی در یورک عزلتنشینی را برگزید. او 28سال به عنوانِ راهبه در انزوای مذهبی به سر برد و در این مدت در محدوده یک سلولِ مهروموم شده خدا را عبادت و شکرگذاری میکرد.
به گزارش راهنماتو، در حدود 500سال بعد، بقایای جسدی که تصور میشد به این راهبه تعلق دارد در حیاط خلوت کلیسایی که او خدمت میکرد پیدا شده است. اما آنچه کنجکاوی باستانشناسان را برانگیخته است، نحوه قرار گرفتنِ بدنِ این زن در قبر است.
کارشناسان بهطور قطعی مطمئن نیستند که این جسد به لیدی ژرمن تعلق داشته باشد اما تاریخِ بقایای جسد با دوره تاریخیِای که این بانو در کلیسا خدمت میکرده مطابقت دارد.
اگر باستانشناسان درست بگویند، آنوقت داستانِ لیدی ژرمن میتواند به رمزگشایی از آیینی که کمتر در مستنداتِ باستانشناسی انعکاس یافته است، کمک کند.
گذرانِ یک زندگی در یک چهاردیواری در خلوت و انزوا ممکن است از منظرِ آدمها مدرنِ امروزی محدودکننده بهنظر برسد، اما طی قرنها بسیاری از زنان برای آنکه از حضور در اجتماع یا وابستگیِ مالیای که به دلیلِ ازدواج ایجاد میشد و یا حقوقی که به دلیلِ تجرد تا سنین بالا ازدست میدادند، پرهیز کنند، عزلتنشینی در کلیسا را برمیگزیدند.
برای برخی، عزلتنشینی در کلیسا فوایدی از جمله حریم خصوصی، پرهیز از بردهداریِ خانگی، پرهیز از گناه و خودمختاری داشت.
لارن مکلینتایر، باستانشناس، از دانشگاه شفلید، میگوید: «دادههای مطالعه جدید به ما کمک میکند امکانهایی مثلِ اینکه لیدی ژرمن خودش را وقف عزلتنشینی کرده بوده تا استقلال و سرنوشتش را در دستان خودش بگیرد، بررسی کنیم.»
«این نوع سبکِ زندگیِ خودخواسته همچنین میتوانسته به او جایگاه یک شخصیتِ عالیرتبه و صاحبِ احترام را در یک جامعه محلی بدهد و احتمالاً به او به مثابه یک پیامبر زنده نگریسته میشده است.»
بقایایِ استخوانهای لیدی ژرمن نشان میدهند که او سالهای آخر عمرش دچار بیماریِ سختی بوده است. بهنظر میرسد که این زن دچار عفونتِ باکتریایی مفصل یا آتروز سپتیک بوده و احتمالاً شکلِ پیشرفته بیماریِ سیفلیس که یک نوع بیماریِ منتقلشونده از راه جنسی است را داشته است. این بیماری آثاری را روی تمام بدن به جای میگذارد.
در مراحل بعدی عفونت میتواند به مغز و سیستم عصبی منتقل شود و حسِ گیجی، زوال حافظه، سردرد و ازدستدادنِ بینایی را ایجاد کند. اگر بیماری به قدر کافی به اندامهای داخلی فرد آسیب بزند میتواند درنهایت منجر به مرگ شود.
مکلینتایر میگوید: «بررسی بقایای جسد نشان میدهد که لیدی ژرمن علائم شدید و قابلمشاهدهای از عفونت در تمام بدنش داشته و بعدها سلامتِ عصبی و روانی او افت کرده بوده است.»
امروز باستانشناسان باید حدس بزنند که چرا بانوی عزلتنشین چنین بیماریای داشته ست. ازآنجایی که سیفلیس بیماریای است که سالها میتواند خاموش بماند، آنها حدس میزنند که این زن مدتها پیشاز وقف خود در این راه، دچار این بیماری شده بوده است.
احتمال دارد که تصمیم او برای عزلتنشینی در کلیسا نیز به این وضعیت مرتبط بوده است.
مکلینتایر میگوید، بیماریِ شدید بعضی اوقات دلیلی بود که افراد از اجتماع دوری میکردند و از طرفی اگر مثبت ببنیم، ممکن است که او خودخواسته عزلتنشینی را انتخاب کرده تا در راه خدا جانش را از دست بدهد.
یکی از یافتههای شگفتانگیز در حیاط این کلیسا نحوه تدفینِ جسد لیدی ژرمن بود. دفنکردنِ او در نزدیکی محراب کلیسا میتواند نشانهای از اهمیتِ موقعیتِ او در کلیسا باشد و موقعیتِ قرارگیری بدنِ او در قبر نیز برای آن زمان غیرمعمول محسوب میشود.
اسکلتِ بدنِ او به حالتِ جنینی خم شده است و زانوهایش به سینهاش نزدیک شده و بازوانش بدنش را در آغوش گرفته است. شاید این زن به همین شکل در سلولِ خود جان باخته است و آنطور که در کلیسای قرون وسطا رایج بوده، جسدش دستنخورده به قبر منتقل شده است.
ازطرفی، حالتِ جنینی جسد ممکن است به دلیلِ بیماریِ ورم مفاصل زن یا جای تنگِ قبر باشد. هرچند جسد لیدی ژرمن در تابوت گذاشته نشده است، اما 75درصد از اسکلتِ او سالم باقی مانده است.
آثار عفونت روی استخوانهای او گسترده است و از سینه تا شانهها و بازوها، دستها، لگن، رانها و کف پاها را درگیر کرده است. ضایعاتی در مفاصل آرنج چپ و راست، زانو و مچ پا نیز مشاهده شده است.
مستنداتِ تاریخی درباره سبکِ زندگیِ عزلتنشینیِ بانوان وجود دارد که توضیح میدهد زنان برای رسیدن به این موقعیت چه مراحلی را باید طی میکردند. نخست، یک اسقف یا کشیش نامزدِ این کار را طی مراسم پاکسازی که شامل اعتراف و عشا میشد، تطهیر میکرد.
سپس زن به یک سلول مهرومومشده منتقل میشد. از آن زمان تا لحظه مرگ او باید در سلول باقی میماند. بعد از ورود به این سلول، مابقی زندگیِ لیدی ژرمن در عبادت، صبر و تفکر گذشته است. مشخص نیست که سلول او چه اندازه بوده اما ثبتهای تاریخی نشان میدهند که اتاقهای عزلتنشینان معمولاً از اندازه اتاقک یک آسانسور تا اتاقی به مساحت 8مترمربع متغیر بوده است.
تجزیهوتحلیلهای ایزوتوپی که روی استخوانها انجام شده است نشان میدهد که متوفا معمولاً ماهی میخورده که در راستانی رژیمهای مذهبیِ روزهداری در آن دوران است.
این جسد به هر کسی تعلق دارد، حتماً شایسته است که بعد از آن دوره طولانیِ عزلتنشینی، آرامشِ پسازمرگش بههم نخورد.