این افراد خودشان را در آینه نمی‌شناسند و تعدادشان هم کم نیست!

کوری چهره، مثل بسیاری از اختلالات پیش‌رونده، مثلِ اوتیسم و اِم‌اِس، روی یک طیف قرار می‌گیرد.

شناسه خبر: ۳۴۹۳۱۱
این افراد خودشان را در آینه نمی‌شناسند و تعدادشان هم کم نیست!

راهنماتو- وقتی فردی به چهره فرد آشنایی نگاه می‌کند، کم‌تر از نیم‌ثانیه طول می‌کشد تا مغز بینی، چشم‌ها، دهان، چانه و گونه‌های او را شناسایی کند.

به گزارش راهنماتو، این غریزه که شبیه برخورداری از نیروهای برتر است، آن‌قدر خودکار و بدونِ تلاش آگاهانه رخ می‌دهد که اغلب ما اصلاً به آن فکر نمی‌کنیم. اما همه این نیروی تجملاتی را ندارند.

برخی افراد تمام زندگی‌شان با وضعیتی رازآلود به نامِ پروسپاگنوزیا یا ادراک‌پریشی چهره درگیر هستند که باعث می‌شود چهره‌های آشنا برای‌شان ناآشنا باشد یا چهره‌های غریبه به طرز وسوسه‌انگیزی برای‌شان قابل‌تشخیص باشد. کسانی که دچار به اصطلاح کوری چهره هستند، حتی چهره خودشان را هم در آینه تشخیص نمی‌دهند.

امروز، در حدود 2 تا 2.5درصد از جمعیت جهان از شکلی از این نوع اختلال شناختی رنج می‌برد و برطبق دانشگاه هاروراد، ممکن است آن‌قدرها که فکر می‌کردیم این وضعیت نادر نباشد.

این وضعیت در سال‌های اخیر در رسانه‌ها توجه بیش‌تری را به خود جذب کرده است و متعاقباً آدم‌های بیش‌تری پا پیش گذاشته‌اند و از مشکلات شخصی‌شان درموردِ این بیماری پرده برداشته‌اند.

بیش از نیمی از افرادی که با این وضعیت به دنیا می‌آیند شانسِ برخورداری از معیارهای تشخیصی استاندارد را ندارند. شکل‌های خفیف‌تر این بیماری در مطالعات نادیده گرفته می‌شوند اما به وضوح در سطح جمعیت مشکل‌آفرین هستند.

وقتی محققان هاروارد به بیش‌از 3100نفر مشارکت‌کننده بزرگسال در ایالات متحده پرسش‌نامه‌ها و آزمون‌ها استانداردی دادند تا میزان شیوع ناتوانی تشخیص چهره را تخمین بزنند، متوجه شدند که تعداد بالایی از این افراد امتیازات پایینی در این آزمون دریافت کردند.

بسته به اینکه کدام برش‌های تشخیصی کوری چهره (که تعدادشان زیاد است) استفاده شده بود، میزان شیوع این وضعیت از 0.13 درصد تا 5.42درصد متغیر بود. امروز، استانداردهای تشخیصی بسیار سختگیرانه‌ و معمولاً ترکیبی از خودگزارش‌گری و آزمون‌های عینی هستند.

کوری چهره

اما موضوع وقتی جالب‌تر می‌شود که بدانیم، بیمارانی که با این معیارهای سختگیرانه شناسایی می‌شوند لزوماً در شناسایی چهره بدتر از افرادی که بر اساسِ این معیارها سالم محسوب می‌شوند، نیستند. برخی از مشارکت‌کنندگانی که بر اساس این معیارها فاقد اختلال کوری چهره بودند، در شناسایی چهره بدتر از افراد مبتلا عمل می‌کردند.

این یافته‌ها نشان می‌دهد که کوری چهره، مثل بسیاری از اختلالات پیش‌رونده، مثلِ اوتیسم و اِم‌اِس، روی یک طیف قرار می‌گیرد. محققان هاروارد در مجموع 31نفر را با وضعیتِ شدیدِ ادراک‌پریشی چهره و 72نفر را با شکلی خفیف‌تر از این وضعیت شناسایی کردند. درمجموع، 3درصد از کل جمعیتی که بررسی شد دچار این وضعیت بودند.

اگر این را به جمعیت ربط بدهیم، تقریباً 10میلیون آمریکایی ممکن است از کوری چهره رنج ببرند که میلیون‌ها نفر از آن‌ها تشخیص داده نشده‌اند.

نظرات
پربازدیدترین خبرها