راهنماتو- نتایج یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که اوقاتی که در تعطیلات گذشته در کنار خانواده سپری کرده‌اید، به احتمال زیاد تأثیراتِ مثبتی روی سلامتی‌تان برجای گذاشته‌اند. این مطالعه رابطه بین پیوندهای اجتماعی با دوستان صمیمی و اعضای خانواده و سلامتی جسمانی و روانی را بررسی کرده است.
به گزارش راهنماتو ، این مطالعه توسط تیمی از پژوهشگران در دانشگاه‌های کنت، ناتینگهام‌ترند و کاونتری، و به کمک ابزار خودگزارش‌گری انجام شده که طی آن 13000نفر در 122کشور به پرسش‌نامه‌های آن پاسخ داده‌اند. این پژوهش درست در زمان نخستین موج همه‌گیری کووید19 انجام شده است.
این مطالعه میزانِ قوی‌بودنِ حلقه اجتماعی نزدیک، مثلِ اعضای خانواده و دوستان، و همین‌طور گروه‌های گسترده‌تر، مثل کشور، دولت و بشریت را بررسی کرده است. رفتارهای بهداشتی مرتبط با همه‌گیری، بهداشت روانی و رفاه مشارکت‌کنندگان نیز در این پژوهش اندازه‌گیری شده است.
این نتایج نشان داد که ارتباط با خانواده، به جای سایر گروه‌ها، کافی است تا فرد رفتارهای مثبتی را که می‌توانند سلامتی او را ارتقاء دهند انجام دهد. این رفتارها برای مثال شامل شستنِ دست‌ها، ماسک زدن و رعایت فاصله‌گذاری اجتماعی می‌شدند.
برای مثال، 46درصد از افرادی که دارای پیوندهای قوی خانوادگی بودند، از میان همه رفتارهای مثبت بهداشتی، حداقل دست‌های‌شان را «بسیار زیاد» می‌شستند، این‌درحالی بود که فقط 32درصد از کسانی که پیوندهای ضعیفی با خانواده داشتند این کار را انجام می‌دادند. علاوه‌برآن، 54درصد از افرادی که با خانواده پیوندی نداشتند، گزارش دادند که هرگز ماسک نزده‌اند. افرادی که پیوندهای قوی خانوادگی داشتند بیش‌ترین میزانِ رفتارهای بهداشتی را در میان سایر گروه‌ها رعایت کرده بودند. بااینکه فقط 27درصد از مشارکت‌کنندگان پیوندهای قوی اجتماعی داشتند، اما آن‌ها افرادی بودند که 73درصد فاصله اجتماعی را رعایت کرده بودند، 35درصدشان دست‌های‌شان را بسیار زیاد شسته بودند و 36درصدشان «خیلی زیاد» ماسک زده بودند.
این مطالعه هم‌چنین دریافت که پیوندهای قوی با حلقه‌های اجتماعی نزدیک و گروه‌های گسترده نیز با سلامتِ جسمانی و روانی بهتر مرتبط است. از همه مهم‌تر، هر چه افراد با تعداد بیش‌تری از آدمها پیوندهای قوی داشتند، مشارکت‌شان در رفتارهای سالم نیز بالاتر و گزارش‌شان از حالِ روانی‌شان بهتر بود و اضطراب و افسردگی کم‌تری را به گمانِ خودشان تجربه می‌کردند.
این پژوهش توصیه می‌کند که پیام‌های بهداشت عمومی، به‌خصوص در هنگام بحران که افراد باید تشویق شوند رفتارهای مثبت‌شان را با گروه‌های اجتماعی نزدیک به اشتراک بگذارند، هم باید روی شبکه‌های کوچک‌تر و هم روی گروه‌های چندگانه تمرکز کند.
این پژوهش هم‌چنین توصیه می‌کند که نظام‌های بهداشتی با تجویز پیوندهای قویِ اجتماعی به افرادی که از چنین ارتباطاتی در زندگی‌شان بی‌بهره هستند، می‌تواند اتکا به دارو را کاهش دهد.
نتایج این پژوهش که روی طیف گسترده‌ای از کشورها از بنگلادش تا برزیل و پرو انجام گرفته است، پیامدهایی برای کاهشِ اثرات منفی جسمانی و روانی دیدگاه‌های جهانی دارد.
دکتر مارت نیوسان، انسان‌شناس از دانشگاه کنت، می‌گوید: «این تحقیق از نیازِ جهانی به حسِ تعلق دفاع می‌کند. برای همین احساس کردیم که مهم است نمونه‌های متنوعی از سراسر جهان را در این پژوهش مشارکت دهیم. شما هر جایی در این جهان زندگی کنید، آدمها برای‌تان مهم هستند.»
«ما دریافتیم که برخورداری از گروه‌های متنوع، شاملی برخورداری از پیوندی قوی با کشور یا دولت، برای تشویق رفتارهای بهترِ بهداشتی مفید است اما از همه این انواعِ پیوندها مهم‌تر، پیوندهایی است که با دوستان صمیمی و اعضای خانواده‌تان برقرار می‌کنید. این‌ها همان گروه‌هایی هستند که از آغاز تاریخ بشریت مهم بوده‌اند.»
دکتر بهار تونچ‌گنج، استاد روان‌شناسی دانشگاه ناتینگهام‌ترند، می‌افزاید: «در زمان بحران‌ها، مانند بیماری، بحران‌های اجتماعی یا همه‌گیری، پیوندهای اجتماعی برای برخورداری از حمایت ضروری هستند. وقتی در این مواقع تصمیم می‌گیریم که اقدامی انجام دهیم، به آدم‌هایی که قابل‌اعتماد هستند و با آن‌ها حسِ همذات‌پنداری داریم نگاه می‌کنیم. برای همین است که پیوندهای قویِ خانوادگی ـ آدم‌هایی که لحظاتِ مهم زندگی‌مان را با آن‌ها به اشتراک می‌گذاریم و از آن‌ها یاد می‌گیریم ـ می‌تواند به توسعه رفتارهای سالمِ ما کمک کند.»
«هم‌زمان، برخورداری از پیوندهای اجتماعی قوی ـ فارغ از اینکه این پیوندها تا چه اندازه انتزاعی یا دور باشند ـ برای توسعه سلامت روانی ما ضروری است. تحقیق ما نشان می‌دهد که پیوندهای نزدیک و گسترده منابعِ متفاوتی برای حمایت و جهت‌گیری برای‌مان فراهم می‌کنند.»
دکتر والری وَن مولوکُم، استادیار در مرکزِ روابط اجتاعی، صلح و اعتماد در دانشگاه کاونتری، می‌گوید: «در غرب گرایش به دیدنِ خودمان به عنوان افرادی است که باید به تنهایی بقا پیدا و جهان را تسخیر کنند. تحقیق ما نشان می‌دهد که در حقیقت، انسان‌ها همان حیوانات اجتماعی هستند که از بودن در جامعه، زیستن در کنار دیگران و اتکا به دیگران به هزاران طریق منفعت می‌برند. این منافع در مواقع بحرانی و چالش‌برانگیز بسیار مهم‌تر است. مهم است که سیاست‌گذاری‌های دولتی این نیازهای روانی و سازوکارها را در نظر بگیرند و سازمان‌های مردمی و مسئولین محلی را برای افزایشِ کارامدی و رفاه در دوران بحران و فاجعه، را به کار بگیرند.»
