راهنماتو- جنگ جهانی دوم پرتلافات ترین جنگ تاریخ بشر بود و گزارش های غیر رسمی نشان می دهد که بین 55 تا 60 میلیون انسان به طور مستقیم در این جنگ کشته شدند. این ارقام تنها مربوط به کشته شدگان مستقیم جنگ است و افرادی که برای مثال به دور از جبهه ها بودند و به واسطه عواملی همچون قحطی یا بیماری جان خود را از دست دادند، در این آمار گنجانده نشدند.
به گزارش راهنماتو، اما این آمار تنها مربوط به انسان ها است که بدون شک بیشترین توجهات را به خود جلب می کرد. تلفات محیط زیست در این جنگ هنوز ارزیابی قابل اعتنایی به خود ندیده است. ما نمی دانیم چند درخت، چند حیوان خانگی و یا وحشی و چه تعداد پرنده در این نبرد خانمان سوز از میان رفته اند. البته قصدی هم نداریم تا به این موضوع بپردازیم زیرا بحثی مفصل و فاقد اسناد متقن است اما قصد داریم تا به گوشه ای تاریک از این تاریخ یعنی «سگ های انتحاری ضد تانک» بپردازیم.
بله سگ های بینوایی که آموزش می دیدند تا با بمبی که حمل می کردند خود را به تانک های دشمن بزنند و آنها را منهدم کنند. جالب اینجاست که این ایده محصول جنگ جهانی دوم نبود بلکه در قدیمی ترین موارد ما شاهد بکارگیری این ایده حدود دو دهه قبل از آغاز جنگ جهانی دوم در روسیه هستیم.
در 1924 کمیته نظامی انقلاب شوروی استفاده از سگ ها را برای مقاصد نظامی تصویب کرد که شامل طیف وسیعی از ماموریت ها مثل عملیات نجات، رساندن کمک های اولیه، برقراری ارتباط، جستجوی اشخاص و مین ها، شرکت در میدان نبرد، حمل غذا دارو،زخمی ها توسط سورتمه و منفجر کردن اهداف و مواضع دشمن می شد. برای نیل به این اهداف یک مدرسه تخصصی تعلیم سگ در استان مسکو تاسیس شد.
در ابتدا ایده به صورت حمل بمب توسط سگ، رها کردن و انفجار با چاشنی زمان دار بود اما این روش موفق نبود و در نهایت با روش انفجار در اثر برخورد که موجب مرگ سگ نیز میشد تعویض شد. ایده استفاده از سگ ها به عنوان یک مین متحرک در دهه 1930 همراه با لوازم سوار کردن مواد منفجره روی سگ توسعه یافت. در 1935 واحد های سگ های ضد تانک به صورت رسمی به ارتش شوروی ملحق شد.
در ابتدا سگ های ژرمن شپرد به علت ویژگی ها و توانایی های فیزیکی و نیز سهولت آموزش و تعلیم پذیری برای این برنامه مورد توجه بودند اما در ادامه و با کمبود سگ، بقیه گونه ها نیز مورد استفاده قرار گرفتند. آموزش سگ ها به طور متوسط 6 ماه طول می کشید و در نهایت یاد می گرفتند تا تانک دشمن را دنبال کرده و خود را به زیر آن برسانند.
هر سک دو بمب که مجموعا 10 تا 12 کیلو وزن داشتند، را در یک خورجین با خود حمل می کردند. یک اهرم چوبی به طول بیست سانتی متر از یکی از کیسه ها خارج شده بود وقتی که سگ به زیر تانک می رفت اهرم چوبی به زیر تانک برخورد می کرد و باعث انفجار بمب می شد.
سگ های انتحاری چقدر در جنگ موثر بودند؟
اولین گروه از سگ های ضد تانک در پایان تابستان 1941 به خطوط مقدم رسیدند. گفته می شود تا آن زمان روسیه حدود 40 هزار سگ را برای خدمت در ارتش آموزش داده بود. اما از همان ابتدا برخی مشکلات استفاده از این سگها عیان شد. در طول دوره آموزش برای صرفه جویی در سوخت و مهمات، سگ ها با تانک هایی آموزش داده شده بودند که حرکت و شلیک نمی کردند برای همین در میدان نبرد سگ ها از رفتن زیر تانک های در حال حرکت خوداری می کردند. همچنین اغلب سگها از تیراندازی ترسیده و با بمب های خود به سمت سنگر خودی برمی گشتند.
مشکل دیگری که در میدان نبرد آشکار شد این بود که شوروی از تانک های ساخت خود که با موتور دیزل کار می کردند برای برنامه تعلیمی استفاده می کرد ( تانک های المانی که با موتور بنزینی کار می کردند). از آنجا که سگ ها بر شامه و بویایی حساس خود تکیه می کردند به دنبال تانک های آشنای شوروی می گشتند تا تانک های آلمانی با بوی عجیب و نا آشنا.
آرشیو ارتش شوروی مدعی است که در این برنامه موفق شده حدود 300 تانک آلمانی را از کار بیندازند اما بسیاری از کارشناسان معتقدند که این آمار بیشتر حاصل دستگاه تبلیغاتی این رژیم است تا انچه واقعا در میدان نبرد رخ داد.
به هر روی، جدای از نتایج کارآمدی این برنامه، قطعا سگ های زیادی در این برنامه از میان رفتند. این سگ ها نه تنها توسط نیروهای آلمانیبلکه توسط نیروهای خودی نیز کشته می شدند زیرا اغلب سگها به دنبال وحشت از میدان نبرد تلاش می کردند به سمت سنگر مربی خود بازگردند اما چون حامل بمب بودند توسط نیروهای خودی کشته می شدند.
همانند آمار موفقیت سگ های انتحاری در منهدم کردن تانک های آلمانی، تعداد سگ های کشته شده در این عملیات نیز شاید برای همیشه ناشناخته باقی بماند. این روی تاریک دیگری از فجایع جنگ جهانی دوم است که کمتر کسی به آن توجه دارد.
در ادامه ویدئویی جالب از این سگ های انتحاری ضد تانک را مشاهده خواهید کرد؛