راهنماتو- در مورد اینفلوئنسرهای سبک زندگی حرف و حدیث زیاد است اما درباره اینکه آنها کدام نیاز ما را سیراب میکنند، معمولاً کمتر شنیدهایم.
بهگزارش راهنماتو، بهویژه در عصر عدم قطعیت، بهنظر میرسد که ما ولع زیادی داریم که بدانیم همهچیز تحت کنترل است و جذابیت، اعتبار و بازی را به خوبی فراگرفتهایم.
خود-تردیدی ویرانکننده است، برای همین ما تلاش میکنیم که از آن اجتناب کنیم. سادهترین راه برای پرهیز از حسِ خود-تردیدی آن است که به اینفلوئنسرها یا همان شخصیتهای تأثیرگذار مجازی که توانستهاند در یک زمینه خاص اعتباری دستوپا کنند، وفادار بمانیم و از آنها تقلید کنیم.
این شخصیتهای تأثیرگذار در انواعی از مدلها از خوانندگان پاپ، تا رهبران مذهبی، آرایشگران، روشنفکران عمومی، رهبران فرقههای مختلف، ستارگان سینما و رهبران سیاسی وجود دارند.
همه آنها برای مطالباتِ عظیمِ ما ژستهای (Pose) فراوان فراهم میکنند. این نوعی اقتصادِ ژست یا Pose-onomics است. اقتصادِ ژست، اقتصادی است که در آن ژستهای تقلیدشدنی عرضه و مصرف میشود.
اقتصاد ژست همهجا دیده میشود. نوجوانان موقعیتها یا ژستهای مختلفی از احساساتی، پانک، بچهدرسخوان، دلبر، یا هر چیزی که در یک هفته مد باشد، به خود میگیرند. ما در هنگام رسیدن به بزرگسالی ممکن است که به ژستی برای تمامِ طولِ عمرمان رسیده باشیم. اگر ژستمان را گم کنیم، سریع به دنبال ژستِ دیگری میگردیم تا جایگزین کنیم. همه ما بدلکارانِ ژست هستیم که در چنبره اینفلوئنسرها گرفتار شدهایم.
یادم هست زمانی دچار شکست عشقی شده بودم و آهنگهای غمگین درباره فقدان را پشتسرهم گوش میدادم. اصلاً مهم نیست که خوانندگان چقدر غمگین هستند، چیزی قابلِ احترام، جذاب و حتی لعنتی درباره آنها وجود داشت. مثلاً به شیوهای معتبر درباره قربانی یا شهیدشدن در دستانِ یک شریک عاطفی خودشیفته میخواندند.
من این شیوه را دوست داشتم. به آن نیاز داشتم. مثلِ دستورالعملِ مصرف غذا روی بستهبندیِ آن بود. به شما میگفت که به این شیوه خودت را به جهان عرضه کن. ژستِ فلانمدلی بگیر تا بتوانی احترامی که از دستدادهبودی را دوباره پس بگیری.
کارگری که بهتازگی تعدیل شده نیز به سراغ فاکسنیوز میرود و ژستِ یک کارشناسِ سیاسی خبره را به خود میگیرد. کسی که طلاق گرفته یک ماشین اسپورتِ قرمز میخرد و دوباره ژست یک جوانِ پرشور و شیطان را به خود میگیرد. دنبالکنندگان رهبران مذهبی نیز ژستِ آدمهای بافضیلت را به خود میگیرند. دنبالکنندگان روشنفکرانِ عمومی ژست آدمهای باهوش را به خودشان میگیرند.
تقلید همیشه از اختراع راحتتر است. چه ژست قدیمیمان را گم کرده باشیم و چه به دنبال ارتقاء ژستمان در این بازی باشیم، همگیمان مطالبهگرانِ ژستهایی هستیم که اینفلوئنسرها عرضه میکنند. ما نمیخواهیم بپذیریم که چنین تقاضاهایی داریم. اقتصاد ژست چیزی مربوط به بازار سیاه است. وقتی بپذیریم که طالب ژستهای معتبری هستیم که بتوانیم از آنها تقلید کنیم، اعتبارمان را از دست میدهیم. ممکن است که بقیه آدمهای حوصلهسربر و دنبالرو ژستهای دیگران باشند اما ما که نیستیم! کنایهآمیز است که ژستها و قیافههایی که به خودمان میگیریم به ما اعتمادبهنفسی میدهند که فکر کنیم، خودمان جزو آدمهای قیافهبگیر و ژستطلب نیستیم.
اقتصاد ژست، اقتصادی مبتنی بر مطالبه است. ترامپ میلیونها نفر را مسحور کرده است. او بازیگر ضعیفی است. او هیچ مرزی ندارد. بااینحال برخی از او سیر نمیشوند. آنها برای آنکه ژستِ انتخابیشان را حفظ کنند باید هر شب تردیدها را از خودشان دور کنند. فاکسنیوز همه خود-تردیدی هایشان را میزداید.
من گمان نمیکنم که ما دیگر بیشتر از این بتوانیم از عهده اقتصادِ ژست برآییم. باید این بازار سیاه را بیشازپیش بشناسیم. بسیاری از تنشهای فرهنگی ما چیزی بیشتر از صرفاً اختلافِ دو نفر بر سر دنبال کردنِ دو ژستِ کاملاً مخالف در رسانههای اجتماعی است.
ما به ژستهایی نیاز داریم که بتوانیم از آنها تقلید کنیم. همهمان. تقلید از اختراع آسانتر است و زندگی مثل یک سواری اضطرابآور و ترسناک روی ترن هوایی یک پارک تفریحی است. من هیچکدام از ژستهایی که بتوانیم به خودمان بگیریم را سرزنش نمیکنم. ما مخلوقات اجتماعی هستیم و مدام به دنبال نکاتی هستیم که به ما نشان دهند چگونه میتوانیم همینگونه که هستیم، احساس معتبر بودن و آسایش کنیم.
درعینحال ما نیاز داریم تا ژستهایمان را به درستی و دقت بررسی کنیم و ببنیم واقعاً این ژستها چه هستند، نیاز داریم مانع از آن شویم که ژستهایمان باعثِ غرور و تکبرمان شوند، درغیراینصورت شک دارم که بشریت موفق شود.
بدترین فرقهها در تاریخ بشر توسط مردمانی تغذیه شدهاند که به دنبال ژستهای معتبر بودند و برای آنکه خودشان را اثبات و تقویت کنند، به هر ژستِ قابلِ تقلیدی هجوم بردند.