راهنماتو- زندگی در محیطهای شهریای که ازحیث امکانات اقتصادی و اجتماعی محروم محسوب میشوند در کنار احساس افسردگی میتواند سرعت پیری را تسریع کند.
به گزارش راهنماتو، این مطالعه که در نشریه Gerontology منتشر شده است، نشان میدهد که هم زیستن در مناطقی که بهلحاظ منابع و فرصتهای اجتماعی دچار تبعیض هستند و هم رنج از علائم افسردگی، بهطور مستقل، با تسریع پیری زیستی مرتبط است.
این همبستگی حتی بعد از کنترل سلامت فردی و عوامل خطرِ مبتنیبر رفتار مانند بیماریهای مزمن و عادتهایی که برای سلامتی مضر هستند، تداوم داشت.
این پژوهش توسط محققانی از هلند، نروژ، سوئد و دانشگاه مکمستر انجام شده است.
دیویا جاشی، نویسنده ارشد این مطالعه، میگوید: «مطالعه ما از دو تخمینزننده مبتنی بر متیلدارشدنِ دیاِناِی، که با عنوان ساعتهای اِپیژنتیک شناخته میشود، بهره گرفت تا فرایند پیر شدن را در سطح سلولی محاسبه و تفاوت بین سن شناسنامهای و زیستی را محاسبه کند.»
«یافتههای ما نشان داد که محرومیت محل زندگی و علائم افسردگی هر دو با شتابگرفتن سن اپیژنتیک مرتبط هستند. این یافته به بدنه شواهد روبهافزایش علمی که نشان میدهند مناطق شهری با سطوح بالاتر محرومیت محلی و دارا بودن علائم افسردگی هر دو با پیری زودرس زیستی مرتبط هستند، میافزاید.»
علائم افسردگی در این مطالعه از طریق یک مقایس با 10گزینه اندازهگیری شد. محققان نشان دادند با هر 1امتیازی که به علائم افسردگی افزوده میشد، خطر مرگ نیز 1ماه افزایش پیدا میکرد. آنها این نظریه را مطرح کردند که فشار عاطفی که به واسطه افسردگی ایجاد میشود میتواند منجر به فرسودگی زیستی و مختل شدنِ سیستمهای فیزیولوژیکی شود که این اتفاق خود منجر به پیری زودرس میشود.
محققان برای اندازهگیری محرومیت اجتماعی و اقتصادی محل زندگی از دو شاخص توسعهای که در سال 2011 توسط یک نهاد کانادایی مرتبط با سلامت شهری مطرح شد، استفاده کردند.
محرومیت اجتماعی بازتابی از منابع اجتماعی کمتر در درون خانواده و اجتماع است و محرومیت مادی نیز شاخصی است که ناتوانی افراد در دسترسی به کالاها و وسایل رفاهی زندگی مدرن مثلِ خانه مناسب، تغذیه سالم و مغذی، ماشین، اینترنت پرسرعت یا زیستن در محلی که از امکانات تفریحی برخوردار است را شامل میشود.
این تحقیق بیانگر افزایش خطر مرگ تا تقریباً 1سال در میان کسانی بود که در مقایسه با سایر شرکتکنندگان از محرومیتهای اجتماعی و اقتصادی بیشتری در محل زیست خود رنج میبردند.
این مطالعه به این نتیجه نرسید که زیستن در مناطق محروم میتواند باعث تشدید سرعت پیری اپیژنتیک بر اثر علائم افسردگی شود.
جاشی توضیح میدهد: «یافتههای ما نشان داد که اثرات زیستن در محل محروم، در غیاب علائم افسردگی، اثری مشابه با آن را در شتابگرفتن فرایند پیری اپیژنتیک ایفا میکند که نشان میدهد افسردگی بر شتابگرفتن پیری اپیژنتیک از طریق مکانیزمهای نامرتبط با محل زیست عمل میکند.»
این مطالعه با بررسی دادههای اپیژنتیک 1445 مشارکتکننده بین سنین 45 تا 85سال و به طریق طولی ـ با دنبال کردن زیست مشارکتکنندگان طی 20سال ـ انجام شد.
جاشی میگوید: «با دنبال کردن گروه مشخصی از مشارکتکنندگان طی 20سال، توانستیم مشخص کنیم که آیا تغییرات اپیژنتیک ثابت هستند یا طی زمان تغییر میکنند. همینطور توانستیم به بینشی درباره سازوکارهایی که به شتابگرفتن سن اپیژنتیک منجر میشوند، دسترسی پیدا کنیم.»