راهنماتو- به‌نظر خلاف غریزه است که افراد مسن‌تر شادتر باشند. اما لارا کارستنسون که درباره سن و شادی تحقیق می‌کند دریافته که افراد مسن‌تر از افراد میان‌سال و جوان‌ترها شادترند. او توصیه می‌کند که از سنین جوانی مثل پیرها فکر کنیم تا شادی را از همین سنین تجربه کنیم.
به گزارش راهنماتو، بسیاری از یافته‌های دیگر نیز این نتایج را تأیید می‌کنند. بزرگسالان 65سال به بالا امروز دوبرابر سال 1985 در آمریکا کار می‌کنند. بسیاری از آن‌ها خیلی هم خوب پول درمی‌آورند. بیش‌از 20درصد از بزرگسالان بالای 65سال یا در آمریکا کار می‌کنند یا به دنبال کار می‌گردند.
مسن‌ترها ذخیره خرد و تجربه‌اند. ممکن است که با سرعت کم‌تری کار کنند اما خدمات ارزشمندی به نیروی کار ارائه می‌دهند. کار کردن به افراد مسن حس زندگی و معناداری می‌دهد.
پارادوکس سن
در دهه 1980، جامعه پیری را آسیب می‌نگریست و معتقد بود که افسردگی، اضطراب و ازدست‌دادن عملکرد شناختی و حافظه پیامدهای اجتناب‌ناپذیر افزایش سن هستند.
پارادوکس یا نتاقض افزایش سن آن است که هرچند سلامت جسمانی با افزایش سن دچار افول می‌شود، اما شادی چنین نیست. بسیاری از مطالعات نشان می‌دند که افسردگی، اضطراب، استرس، نگرانی و خشم همگی با افزایش سن کاهش پیدا می‌کنند.
تشخیص این نکته که ما موجوداتی فانی هستیم، به مثبت دیدن جهان کمک می‌کند.
سلامت روانی با افزایش سن بیش‌تر می‌شود
پیری بیماری نیست، اما آلزایمر بیماری است. متأسفانه، فراموشی و پیری اغلب به جای هم استفاده می‌شوند. فراموشی پیامد اجتناب‌ناپذیر پیری نیست. خیلی شوم به‌نظر می‌رسد وقتی می‌گوییم 10درصد از جمعیت مسن دچار فراموشی هستند. اما خیلی متفاوت است وقتی می‌گوییم که هم‌چنان 90درصد از جمعیت مسن دچار فراموشی نمی‌شوند.
مسن‌ترها اطلاعات را خیلی کندتر پردازش می‌کنند. این اتفاق می‌تواند آن‌ها را کلافه کند و سبب شود که خودشان و عزیزان‌شان نگران شوند که مبادا آن‌ها فراموشی گرفته‌اند. اما صرف زمان بیش‌تر برای پاسخ‌دهی باعث کاهش تنش می‌شود؛ ما زمان بیش‌تری برای اندیشیدن به مسئله و ارائه یک پاسخ سنجیده داریم.
سن شناسنامه‌ای فقط یک عدد است. ما سن جسمی، روانی و جنسی داریم. این سنین از فردی به فرد دیگر و از دوره‌ای به دوره دیگر تفاوت دارد.
با افزایش سن ما در بسیاری از حوزه‌های زیر پیشرفت می‌کنیم:
پذیرش خودمان و دیگران
تمایل به برقراری روابط عمیق‌تر
خرد و همدلی
ظرفیت بخشندگی
حق‌شناسی
تاب‌آوری
تکانش‌گری و نوسانات عاطفی و هیجانی
زمان را اندازه‌گیری نکنید، آن را تجربه کنید
با افزایش سن، افق زمانی ما کوتاه‌تر می‌شود و اهداف‌مان تغییر می‌کند. افراد مسن‌تر منابع شناختی‌شان را بیش‌تر به سمت اطلاعات مثبت هدایت می‌کنند تا اطلاعات منفی.
از فرد مسنی آموختم که ما یا زمان را اندازه‌گیری یا آن را تجربه می‌کنیم. من همیشه سرم شلوغ بود و در آمریکا سرشلوغی مدال افتخار محسوب می‌شود. من از جلسه‌ای به جلسه دیگر و از قرار ملاقاتی به ملاقات دیگر در حال دویدن بودم.
بعد، قدرت سرکوبگر جاه‌طلبی را تشخیص دادم. فکرم مشغول شد، «آیا می‌خواستم بخش‌های بعدی زندگی‌ام را مانند بخش اول آن سپری کنم؟» هرچه به مرگ نزدیک‌تر می‌شدم اولویت‌هام تغییر کرد.
زمان هم‌چنان با خود بار فوریت را حمل می‌کند اما فوریت زمان در حال تغییر بوده است. من دیگر زمان را مجموعه‌ای بی‌پایان از جلساتی که از یک هدف به هدف دیگر می‌پرند، نمی‌نگرم. اکنون فوریت من تجربه هر لحظه و هدر ندادن زمان باقی‌مانده‌ام است.
ادراک آینده
جوان‌ترها بیش‌تر روی اهدافی مرتبط با یادگیری، برنامه‌ریزی شغلی و روابط اجتماعی جدید که در آینده می‌تواند ثمربخش باشد، تمرکز می‌کنند. جوان‌ترها هیچ محدودیتی در زمانی که دارند احساس نمی‌کنند.
اما برای افراد مسن هر روز یادآور نزدیک‌تر شدن به زمان مرگ است و این باعث می‌شود که بیش‌تر به ابعاد مثبت جهانم نظر کنند. اهداف افراد مسن تغییر می‌کند و بیش‌تر به سمت آن‌هایی که معنای عاطفی و احساسی دارند، چرخش پیدا می‌کند. آن‌ها در لحظه زندگی می‌کنند و می‌گذارند که آینده خودش مراقب خودش باشد.
با افزایش سن افراد روی روابط فعلی و مهم‌شان متمرکز می‌شوند. مثلاً دیگر وقت خود را صرف کنفرانس‌های حوصله‌سربر و طولانی نمی‌کنند. برای شبکه‌سازی و یافتن روابط وسیع‌تر به مهمانی‌های شلوغ نمی‌روند. دیگر به دلیل انتظاراتی که فکر می‌کنند دیگران از آن‌ها دارند فلان لباس را نمی‌پوشند.
آن‌ها بیش‌تر از آنکه نگران مرگ باشند، نگران چگونه مردن هستند. نگران کوچک‌شدن حلقه ارتباطات خود نیستند بلکه به دنبال روابط عمیق‌تر هستند. مسائل پیش‌پا‌افتاده را نادیده می‌گیرند، دیگران را بیش‌تر ستایش می‌کنند، بخشش دیگران برای‌شان کار آسان‌تری می‌شود. و هرچه این امور را بیش‌تر انجام می‌دهند، حس شادی در آن‌ها بیش‌تر می‌شود.
هرچه افراد مسن‌تر می‌شوند فقدان بیش‌تری را تجربه می‌کنند اما با حس غم راحت‌تر کنار می‌آیند. زندگی تبدیل به چیزی بیش‌تر از مجموعه‌ای از رویدادهای دردناک می‌شود. شادی، لذت و خشنودی بیش‌تری را تجربه می‌کنند.
دیگر می‌دانند که همیشه فردایی نیست. هیچ‌کس قول وجود فردا را تضمین نمی‌کند، پس بهترین‌ها را باید همین امروز انجام داد. می‌گذارند که آینده آن‌ها را شگفت‌زده کند، همان می‌شود که باید بشود.
آیا شما برای پرمشغله‌بودن بیش‌تر از ماجراجویی و گذران وقت با خانواده ارزش قائل هستید؟ اگر هنوز تا بازنشستگی فاصله دارید، تا 65سالگی برای تجربه فوریت داشتن زمان صبر نکنید. زمان را دریابید.
