فرادید نوشت؛ ادعاهای تازۀ یک عضو سابق «نیروی ویژۀ پدیدههای ناشناختۀ هوایی» آمریکا، های و هوی تازهای دربارۀ واقعیت بشقابپرندهها به راه انداخته است؛ این ادعاها تا چه اندازه قابل اعتماد هستند؟
باز هم یک داستان دیگر از مخفیکاری دولت آمریکا دربارۀ بشقابپرندههای بیگانه! این از آن قصههای آشناست که نظریهپردازان توطئه همیشه دربارهاش صحبت میکنند. اما این بار یک چیزی فرق میکند. داستان اخیر توسط کسی مطرح شده که خودش قبلا در جایگاه مهمی قرار داشته و این احتمال هست که واقعا چیزی بداند.
(یکی از مقامات اطلاعات ناوبری آمریکا در حال نشان دادن ویدئویی از یک پرنده ناشناخته در یکی از کمیتههای اطلاعاتی کاخ سفید)
حالا دیوید گراش در مصاحبه با یک وبسایت خبری ادعا کرده که آمریکا در طی دهههای اخیر موفق شده ساختههایی با منشاء غیربشری را به صورت سالم یا تقریبا سالم به دست بیاورد. این یافتهها طبق ادعای گراش در مناطق مختلف جهان به دست آمدهاند. گراش گفته که اطلاعاتی مفصل و طبقهبندیشده را در خصوص این پروژۀ بسیار پنهانی به کنگره ارائه داده است.
این جریان دائمی از دادهها سپس توسط کامپیوترها تحلیل میشوند تا معلوم شود که آنچه مشاهده شده، پرنده است یا پهپاد یا چیزی ناشناخته که نیاز به بررسی بیشتر دارد. تا امروز هرآنچه توسط این پروژه رصد شده امور قابل توضیح و عادی بودهاند. اما قرار است بودجۀ بیشتری تامین شود تا ۵ رصدخانۀ دیگر از این نوع در مناطق دیگر آمریکا نیز ساخته شوند.
مایکل گرت (Michael Garrett) اخترشناس رادیویی و رئیس آکادمی بینالمللی «سِتی» (جستجو برای هوش فرازمینی) نیز دلایل دیگری برای شک کردن به گفتههای گراش دارد. دلیل گرت به این نکتۀ جالب مربوط میشود که اگر گراش درست بگوید پس معلوم میشود که بیگانههای فضایی رانندههای خیلی بدی برای سفینههایشان هستند!
گرت میگوید: «اینکه اینهمه بشقابپرنده به زمین برخورد کرده باشد یک کمی عجیب و غریب به نظر میرسد. اگر آنها میتوانند فاصلۀ عظیم بین ستارهها را سفر کنند، احتمالا باید در آخرین لحظات سفرشان هم بتوانند فرود مناسبی داشته باشند!».
اینکه در طول چند دهه چندین بار فضاییها در کنترل سفینهشان ناموفق بوده باشند نامعقول به نظر میرسد. مگر اینکه هر روز صدها بشقابپرنده به زمین بیاید که در آن بین چندتایش هم دچار حادثه شده باشد.
(تصویری که وزارت دفاع آمریکا در سال ۲۰۲۰ از یک پرندۀ ناشناخته ثبت کرده است)
با اینحال جاناتان گری که بر حسب ادعا برای مرکز اطلاعات فضایی آمریکا کار میکرده و موافق ادعاهای گراش است، میگوید اینگونه یافتهها در سراسر قرن بیستم اتفاق افتادهاند. طبق ادعای او در واقع آمریکا مدتها درگیر یک مسابقه با سایر ابرقدرتها خصوصا چین و روسیه برای جستجوی نقاط برخورد بوده است تا بتواند بقایای بیشتری از بشقابپرندهها را به دست بیاورد و آنها را مهندسی معکوس کند.
اما گرت در این مورد هم مشکوک است. او میگوید هیچ مدرک واقعی از چنین فعالیتی که هیچ ثمری هم داده باشد وجود ندارد: «اگر چنین اطلاعاتی واقعا به دست آمده بود باید تکنولوژیهایی متحولکننده بر اساس آنها شکل میگرفت. اما ما شاهد چنین چیزهایی نیستیم؛ پس یا آمریکاییها در مهندسی معکوس خوب عمل نمیکنند و یا اصلا چیزی برای مهندسی معکوس وجود ندارد».
امروزه دانشمندانی هستند (مثل سارا راسل در موزۀ طبیعی لندن) که میتوانند با تحلیل ترکیب انواع مواد تشخیص بدهند که آنها در شرایط زمینی شکل گرفتهاند یا در فضا. مثلا با تحلیل ایزوتوپهای اکسیژن در یک سنگ میتوان به آسانی تشخیص داد که آیا این شهابسنگی است که از فضا آمده یا یک سنگ عادی زمینی است. بنابراین تشخیص اینکه واقعا چیزی از فضا آمده است یا نه و اینکه به صورت طبیعی شکل گرفته یا مصنوعی کار نباید کار سختی باشد.
در نهایت لوب اشاره میکند که «خود ما تا به حال کاوشگرهایی مثل وویجر یک و دو را به اعماق دوردست فضا فرستادهایم و بنابراین نمیتوانیم بگوییم غیر ممکن است که یک تمدن دیگر نیز چنین کاری کرده باشد. اما مسئلۀ ما این است که برای اینگونه ادعاها باید مدارکی وجود داشته باشد که به طور عمومی در دسترس قرار گرفته باشند. کار علم اینگونه است. علم با پنهانکاری و رمز و راز پیش نمیرود».