راهنماتو- استخوانهای قدیمی که از یکی از اماکنِ باستانی در آلمان به دست آمده حاکی از آن است که انسانهای کهن حداقل 320000سال قبل پوستِ خرسها را برای تهیه پوستین میکندند.
به گزارش راهنماتو، آثارِ بریدگی که روی استخوانهای فالانکس (انگشتان) و مِتاتارسال (کفپا) در خرسهای غارنشین پیدا شده است، نخستین شواهدِ شناختهشده از این نوع است و به یکی از اقداماتِ خویشاوندانِ کهن ما برای زنده ماندن در شرایطِ سختِ زمستان در آن دوران و مکان، اشاره میکند.
تیم محققان به هدایتِ آیو وِرهیِژِن از دانشگاه توبینگن در آلمان، مینویسد: «بهرهبرداری از خرسها، بهخصوص خرسهای غارنشین، یکی از مباحثِ ادامهدار در طی قرن گذشته بوده است و نهتنها در زمینه رژیمِ غذایی انسانها به آن اشاره شده بلکه در زمینه استفاده از پوستِ آنها نیز مطرح بوده است. ردیابیِ منشأ استفاده از پوستِ حیوانات میتواند به فهم ما درباره استراتژیهای بقا در زمستانهای سرد و طاقتفرسای شمالغرب اروپا در دورانِ پلیستوسن میانی کمک کند.»
منطقهای که شهرِ شونینگن در آلمان را احاطه کرده دهها سال موردِ علاقه باستانشناسان بوده است. در دهه 1990، محققان گنجینهای از اشیاء باستانی را در معدن روبازی که در نزدیکی این شهر قرار داشت، کشف کردند. این گنجینه شامل قدیمیترین و سالمترین سلاحهای چوبیِ تاکنون کشفشده بود که درواقع مجموعهای سرنیزه متعلق به 300000 تا 337000سال قبل بودند. سایر اقلامِ این گنجینه شامل ابزار سنگی، ابزار استخوانی و تعدادی استخوان حیوان شاملِ استخوانهای خرسهای غارنشین بودند. و بسیاری از این استخوانها آثار بریدگی رویشان داشتند ـ نشانهای از اینکه انسانهای کهن این حیوانات را قصابی میکردند و ابزارشان در حینِ این کار استخوانهای حیوان را خرد میکرده است.
اما آثار بریدگی روی دو پنجه کنجکاویِ محققان را بیشتر برانگیخت. این بریدگیها نهتنها بسیار کوچک و دقیق بودند، بلکه وجودِ این بریدگیها در چنین محلی باعث شد که تحقیقات بیشتری در این زمینه صورت بگیرد.
ورهیژن میگوید: «بریدگی روی استخوان از منظرِ باستانشناسان اغلب نشانهای از استفاده از گوشتِ حیوان است. اما نمیتوان گوشت زیادی از استخوانهای دست و پای خرس به دست آورد. در این مورد، وجود این بریدگیهای ظریف و دقیق را میتوان به پوستکندنِ محتاطانه حیوان نسبت داد.»
آنها این بریدگیها را با نمونههای دیگرِ آثار بریدگیِ روی استخوان که در پیشازاین در پیشینه علمی باستانشناسی موجود بود مقایسه کردند و درنهایت آن را به پوستکندنِ حیوان نسبت دادند. تیم باستانشناسی به این نتیجه رسیدند که در محلی که این استخوانها پیدا شده است، مردمان کهن خرسها را برای استفاده از پوستشان قصابی میکردند.
این کار به انسانها که بدنهای بیمویی داشتند کمک میکرد که در زمستان از بدنشان بهتر محافظت کنند. خرسها در گرمترین اوقات سال کتِ ضخیمی به تن دارند. در زمستان یک لایه نرم زیر این کت رشد میکند که عایقِ گرمتری در مقابلِ سرما است. اگرچه جهان در آنزمان در دورانِ بینیخبندان به سر میبرد و برای همین نسبتاً گرمتر بود اما زمستانها همچنان طاقتفرسا بودند.
ورهیژن میگوید: «این آثار بریدگیِ روی استخوان نشان میدهند که در حدود 300000سال قبل، انسانها در اروپای شمالی میتوانستند به لطفِ پوستِ گرمِ خرسها در زمستانهای سرد طاقت بیاورند.»
این یافته این پرسش را ایجاد میکند که انسانهای قدیمی چطور پوستِ حیوان را میکندند؟ پوستِ خرس برای آنکه قابلِ استفاده باشد باید بلافاصله بعد از مرگِ حیوان و به سرعت کنده شود. بنابراین، نشستن در بیرون از غار و انتظار کشیدن برای آنکه خرسی ناگهان بیفتد و بمیرد، احتمالاً استراتژی مفیدی نبوده است. خوشبختانه، استخوانها و سلاحهایی که در محل پیدا شده، پاسخ را در خود دارند.
ورهیژن میگوید: «اگر فقط حیواناتِ بزرگسال و بالغ در یک مکانِ باستانی پیدا شوند، معنایش این است که شکار شدهاند. در شونینگن، همه استخوانها و دندانهای باقی مانده متعلق به حیواناتِ بالغ است.»
بنابراین همه اینها نشان میدهد که در شونینگن، انسانها به شکارِ خرس مشغول بودند و بعد آنها را برای تهیه پوستینهای مجلل پوست میکندند. مشخص نیست که این پوستینها دقیقاً به چه شکلی استفاده میشده است، اما احتمالاً این پوستها برای پوشش یا در هنگامِ خواب استفاده میشدند.