تاریخِ خون‌بارِ بوداییسم: آن‌ها که انتظار می‌‌رفت صلح‌طلب باشند!

راهبانِ مدرنِ بودایی خودشان را وقف انتشار پیام صلح و عشق کرده‌اند؛ اما همیشه این‌طور نبوده‌اند.

شناسه خبر: ۳۴۸۰۰۷
تاریخِ خون‌بارِ بوداییسم: آن‌ها که انتظار می‌‌رفت صلح‌طلب باشند!

راهنماتو- امروزه وقتی به بوداییسم فکر می‌کنیم، درواقع به صلح‌گرایی، یکی‌شدن با جهان، عشق به همسایه و طبیعت و سایر ابعادِ یک زندگیِ صلح‌آمیز می‌اندیشیم. راهبانِ مدرنِ بودایی خودشان را وقف انتشار پیام صلح و عشق کرده‌اند؛ اما همیشه این‌طور نبوده‌اند.

به گزارش راهنماتو، راهبان سوهی که در قرون وسطا در ژاپن زندگی می‌کردند، جنبشی قدرتمند از راهبانِ جنگجو بودند، بودایی‌هایی که هم‌زمان ملبس به لباس روحانیت و جنگجویانی ماهر بودند. درحقیقت، این راهبان جنگجو آن‌قدر قدرتمند بودند که حتی دولت نیز از آن‌ها هراس داشت. درگذرِ زمان، قهرمانانِ سوهی وارد ادبیات مردمی و افسانه‌های ژاپنی شدند و داستان‌های‌شان تا به امروز هم نقل مجالس است.

بوداییان

بنیان گذار یکی از فرقه های بودایی

شواله‌های مذهبی در اروپا و جنگجویانِ سوهی در ژاپن

مفهومِ راهبانِ سوهی در فرهنگ قرون‌وسطایی جهان آن‌چنان عجیب نبود. درحقیقت، چنین چیزی در دورانِ پرآشوب و بی‌نظم آن زمان شایع بود. برای مثال آن زمان در اروپا شواله‌های تتونیک را داشتیم که راهبانِ جنگجوی امپراتوری مقدس روم بودند که به نیروی قدرتمندی تبدیل شدند.

شواله‌های معبد نیز در آن زمان در اروپا فعالیت می‌کردند. آن‌ها درواقع مسیحیانی بودند که خودشان را وقف جنگ و عبادت کرده بودند. جنگجویانِ سوهی هم قطعاً شبیه به راهبانِ جنگاورِ اروپایی بودند. با قطعیت می‌توان گفت که جنگجویانی سوهی متعلق به معبد یا صومعه خاصی نبودند، بلکه بخشی از یک نظمِ برتری بودند که بر مبنای صومعه شکل گرفته بود و از هیچ معبد یا صومعه خاصی محافظت نمی‌کرد.

بوداییسم

جنگ‌های مذهبی در میانِ بوداییانی که قرار بود صلح‌طلب باشند!

دوره هی‌آن که از سال 797 تا 1185بعداز‌میلاد را شامل می‌شود، شاهدِ جنگ‌های مذهبی گسترده بین معابد مختلف بودایی در ژاپن بود. درگیری‌ها و دشمنی‌ها عمدتاً بر سر انتصابِ رهبرانِ بودایی، فرقه‌گرایی و رقابت‌های بینِ معابد بود. ژاپن 4قرن شاهدِ جنگ‌ها و دشمنی‌های سیاسی بود که تمرکزِ اصلی‌شان روی 4معبدِ اصلیِ بودایی در این کشور بود.

نخستین درگیریِ قابل‌توجه بینِ معابدِ بودایی در ژاپن، در سال 981بعد‌ازمیلاد و بین دو معبد اصلی که به دو فرقه فرعی از بوداییسم متعلق بودند، درگرفت. راهبانِ صلح‌طلبِ بودایی به جنگاورانِ خون‌خوار تبدیل شدند. دامنه درگیری‌های مذهبی بین معابد به قرونِ یازدهم و دوازهم نیز گسترش پیدا کرد. معابدِ بودایی که قرار بود مکان‌هایی برای آرامش و صلح باشند، چشم‌شان را بروی طرفدارانِ صلح‌طلبِ مذهب‌شان بستند و هیچ تمایلی نداشتند که رقبای‌شان در سایر معابد را نادیده بگیرند. در سال 1121، و دوباره در سال 1141، معبدِ می-دِرا به لطفِ راهبانِ جنگجویِ معبدِ رقیب، ِانریاکو-جی، با خاک یکسان شد. بعد در یک دوره دیگر، این دو معبد باهم و علیه معبدِ کوفوکو-جی متحد شدند. بنابراین، همان‌طور که مشخص است، این جنگِ همه‌علیه‌همه بود و برادرانِ مذهبی دریافته بودند که تنها راه برای بقا در درگیریِ بینِ معابد، آن بود که به خشونت متوصل شوند. خشونت همواره قدیمی‌ترین راه‌حل برای حلِ مشکلات بوده است.

بوداییسم

جنگجویانِ سوهی چه کسانی بودند؟

در قرون وسطا، جنگجویان سوهی گروهک‌های کوچک مزدوری بودند که در ازای پول هر کاری می‌کردند. با‌این‌حال، برخی از جنگجویانِ سوهی برای خودشان سازمانی درست کرده بودند و سبکِ خاصی برای زندگی داشتند. آن‌ها معمولاً از بینِ خودشان همسر انتخاب می‌کردند، زندگیِ جمعی و اشتراکی و دیدگاه‌ها و املاکِ اشتراکی داشتند. یتیم‌ها و زنان بیوه در این گروه به راحتی پذیرفته می‌شدند و راهبان آموزش‌های بسیار سختی داشتند که باعث می‌شد به جنگجویانِ قابلی تبدیل شوند.

این سبک از زندگی، کم‌کم به شکل‌گیریِ جنگجویانِ سوهی انجامید که سبکِ زندگی‌شان را نسل‌به‌نسل منتقل کردند. برطبقِ مورخان، نیروهای سوهی، نخستین جنگجویانِ حرفه‌ایِ تمام‌وقت در طول تاریخ بوده‌اند. آن‌ها برای جنگ و مذهب زندگی می‌کردند و همیشه برای نبرد آماده بودند.

ژاپن در فاصله بینِ سال‌های 1180 تا 1185 وارد جنگ‌های داخلی شد که منشأ‌شان دو معبدِ بودایی به نام تایرا و میناموتو بود. هر دو معبد برای برتری در جنگ از جنگجویانِ سوهی درخواست کمک کردند. اما این کار تنش‌ها را عمیق‌تر کرد زیرا هر دو معبد مجبور بودند جنگاورانی با عقاید مخالف را در کنار خودشان تحمل کنند. در طول این مدتِ پرآشوب، جنگجویانِ سوهی در نبردهای معروفی شرکت و مبارزه کردند. هرچند معابد خودشان نیز از تخریب در امان نماند.

اوج نفوذِ جنگجویانِ سوهی

اوج نفوذِ راهبانِ سوهی در سیاست، مربوط به دورانِ سِنگوکو (از سال 1470 تا 1600پس‌ازمیلاد) می‌شود. در این دوره کلِ ژاپن درگیرِ جنگ‌های داخلی بود. ژاپن،یک قرن، شاهد جنگ‌های خون‌باری بود و جنگاورانِ سوهی فرصت داشتند تا مهارت‌شان، یعنی جنگ را، به آزمون بگذارند. مرکزِ جنگ شهرِ کیوتو بود زیرا اغلب معابد در این شهر واقع شده بودند. در کنار این درگیری‌ها، یک گروهِ متمایز از راهبانِ جنگاور نیز داشت در روستاها شکل می‌گرفت. آن‌ها راهبانِ ایکو-ایکی نام داشتند که از آموزه‌های جنبشِ بوداییِ جودو شینسو تبعیت می‌کردند. آن‌ها آن‌قدر به اصولِ خود پای‌بند بودند که به نامِ «بنیادگرایان» شناخته می‌شدند. آن‌ها حاضر بودند برای پاک نگه‌داشتنِ آیینِ خود هر کاری بکنند. معنای اسمِ آن‌ها «لیگِ فداییان» بود. درواقع تنها نیرویی که توانست این جنبش را سرکوب کند، ارتشِ سوهی بود.

بوداییسم

اودا نوبوناگا

افولِ سوهی و اتحاد ژاپن

معبدِ اصلیِ سوهی روی کوهی با نامِ Hiei قرار داشت که مشرف به شهرِ کیوتو بود و آن‌ها را در مرکزِ توسعه ژاپن قرار می‌داد. آن‌ها از ابتدای ظهورشان مدام درگیر جنگ بودند و در هر جنگی که از هر سویی رخ می‌داد، مشارکت می‌کردند. بعد یک فرمانده جنگی به نامِ اودا نوبوناگا، آن‌ها را دردسرساز تشخیص داد و تصمیم گرفت که یک‌بار برای همیشه آن‌ها را محدود کند. جنگ‌های زیادی بین نیروهای اودا و جنگاورانِ سوهی رخ داد و درنهایت آن‌ها در 29سپتامبر سال 1571 در مقابل ارتش 30هزار نفریِ اودا شکست خوردند. در این نبردِ خون‌بار، که هرگز از حافظه تاریخی ژاپنی‌ها پاک نشد، هزاران جنگجو، زن، مرد و کودک قتل‌عام شدند.

اودا می‌خواست به «نخستین اتحادبخشِ بزرگِ ژاپن» تبدیل شود و حاضر نبود هیچ‌ نیرویی را مانعی بر سر راه خو ببیند. او تمام راهبانِ جنگاوری که تلاطم و آشوب در کشور ایجاد کرده بودند را شکست داد. سنتِ راهبانِ جنگجو نیز کم‌کم به تاریخ پیوست و ژاپن واردِ مرحله‌ای کاملاً نوین شد.

نظرات
پربازدیدترین خبرها