راهنماتو- روشهای خاصِ شنیدن و پاسخدهی در هنگام گفتوگو به ما کمک میکنند تا لحظاتِ معنادارِ ارتباطی را در روابطمان بسازیم.
به گزارش راهنماتو، دراینبین، ممکن است در هنگام گفتوگو رفتارهایی از ما سر بزند که به راحتی میتوانند یک پیوندِ معنادار را مخدوش کنند و باعث شوند طرفِ گفتوگوی ما حس کند اعتباری برایش قائل نیستیم ـ اینجا ما 6رفتارِ مخرب را با شما درمیان میگذاریم:
1.قطع کردنِ حرفِ طرف مقابل
مشخص است منظورمان از قطع گفتوگوی طرف مقابل چیست و تقریباً همه میدانیم نصفه ماندنِ جملهمان و آن حسِ همراهش که طرفِ گفتوگوی ما هیچ اهمیتی برای آنچه میگوییم، قائل نیست، برایمان آشناست.
البته، بعضیاوقات نمیتوانیم خودداری کنیم و وسطِ جملاتِ طرف مقابل میپریم، گاهی این پریدن وسطِ حرفِ طرف مقابل در جهتِ فهمِ بهتر حرفهای اوست. برای مثال، ممکن است نشنیده باشیم طرف مقابل چه میگوید و از او بخواهیم حرفش را تکرار کند یا بیشتر توضیح دهد تا موضوع شفافتر شود. گفتوگو در دنیای واقعی همیشه با شلختگی همراه است، بنابراین میتوان از جملهای مثل «ببخشید حرفات رو قطع کردم، ادامه بده!» استفاده کنیم و نظرمان را تا زمانیکه وقتش برسد، محفوظ نگه داریم.
2.عنوان شدن
گاهی ما ارتباط را ناخودآگاه به رقابت میکشیم. برای مثال، بهخودمان میآییم و متوجه میشویم که در پاسخ به طرف مقابل که از روز بدش صحبت میکند داریم میگوییم روز ما بدتر بوده؛ تجربه ما شدیدتر بوده و دیدگاه ما نسبت به یک موضوع زیباتر است. این باعث میشود به جای پیوند، رقابت بین دو نفر شکل بگیرد. یکی از کلیدیترین بخشهای برقراری ارتباط به اشتراکگذاری و صحبت از داستانهایمان است. بااینحال، باید حواسمان باشد که نیتمان از به اشتراکگذاریِ داستانمان تحت تأثیر قرار دادن دیگری، اثبات خود به دیگری یا بهخودبالیدن نباشد. اگر چنین است ما بیشتر از آنکه به دنبال برقراری پیوند باشیم، به دنبالِ جذبِ ستایش هستیم. گفتوگو به مراتب موفقتر میشود اگر ما اول احساسی که دیگران درباره تجربهشان داشتند را به رسمیت بشناسیم و بعد درباره تجربه خودمان صحبت کنیم.
3.روشنبینیِ اوضاع
گاهی برای آنکه در نقش حامی فرو برویم، دیگران را مجبور میکنیم که درست زمانی که درباره چالشهای زندگیشان با ما صحبت میکنند، نیمه پر لیوان یا قسمتِ روشنِ قضیه را ببینند. خوشبینی و نگرشِ مثبت میتواند شگفتی بیافریند، بااینحال ما نیاز داریم برای عبور از دشواریهای زندگی، احساساتِ سختِ آن را نیز تجربه کنیم و گفتوگو درباره سختیهای زندگی با دیگران یکی از راههای عبور از آنهاست.
اینکه دیگران را وادار کنیم که نیمه روشن را ببینند، معنایش آن است که واقعیتِ دشواری که آنها در زندگی تجربه کردهاند را به رسمیت نمیشناسیم و این میتواند به آنها حسِ بیاعتباربودن در نزد ما را بدهد. علاوهبرآن، پیوندی که از توجه به احساساتِ سختِ دیگران حاصل شده است، به آنها کمک میکند تا بر استرسشان قائق بیایند و به ما نزدیکتر شوند.
4.محق بودن
حواستان به مواقعی که مصرانه گمان میکنید طرف مقابل گفتوگو باید با شما موافقت کند، باشد. در این مواقع، به جای آنکه در حالِ شنیدنِ تجربه طرف مقابل باشید، به این فکر میکنید که وسطِ یک مناظره هستید و باید گافهایی که فرد در استدلالهایش مطرح میکند را شناسایی کنید و به دنبال روشهایی برای برتری یافتن در این بحث باشید. میل به محق بودن، باعث میشود که گفتوگو به شکل مناظره دربیاید که طرفها به جای آنکه به دنبال ایجاد فضایی برای شنیدن و دیدهشدن باشند، به دنبال برنده شدن در آن هستند.
پیوند معنادار زمانی رخ میدهد که افراد نقاطِ مشترکی پیدا میکنند یا وقتیکه نقاط مشترکی وجود ندارد، همدلانه یکدیگر را درک میکنند. در جهانی پیچیده که هر کدام از ما دیدگاههای منحصربهفرد خودمان را داریم، در بسیاری از موضوعاتِ گفتوگو میتوان به واقعیتِ دیگری احترام گذاشت؛ حتی اگر واقعیتش برایمان ملموس و قابلدرک نباشد.
5.همهچیزدان بودن
وقتی بدونِ آنکه دیگران از ما درخواست کرده باشند، نظرمان را در نقشِ یک کارشنان درباره مسائل مطرح میکنیم، درواقع این پیام را به آنها مخابره میکنیم که آنها نادان هستند. هرچند ممکن است که نیتمان خیر باشد، اما صحبت کردن درباره یک موضوع خاص به مدتِ طولانی، بیشتر در راستای خدمت به ایگوی ماست تا اینکه در راستای برقراریِ پیوند باشد. اگر هیجانزده هستیم تا دانش خودمان را درباره هر موضوعی با دیگران به اشتراک بگذاریم، بهتر است که درباره میزانِ خبرگی آنها درباره آن موضوع با آنها هماهنگ باشیم و اول از همه بپرسیم که آیا علاقهمند هستند درباره این موضوع چیزی بدانند یا خیر.
6.نصیحت کردن
گاهی اوقات دیگران دقیقاً برای پیشنهاداتِ ماست که به سراغمان میآیند، اما توصیههای ناخواسته ما ممکن است تلاش برای نمایشِ خودمان به مثابه یک آدمِ همهچیزدان تلقی شود. اگر طرفِ گفتوگوی ما به جای اطلاعات، به دنبال همدلی و پیوند با ماست، آنوقت توصیه و نصیحت میتواند حسِ بیاعتبار بودنِ تجربههای احساسی او در نزدِ ما را برایش تداعی کند.
اگر قبل از بیانِ افکارمان درباره هر موضوعی به دیگران، از آنها بپرسیم که آیا میخواهند افکار ما را بشنوند یا نه، به آنها حق انتخاب میدهیم. بااینحال، باید پاسخِ نه آنها را نیز بپذیریم و اجازه بدهیم که آنها خودشان تصمیم بگیرند.
سخن آخر
مهم است بدانیم که هیچکدام از عادتهای بالا همیشه بد نیستند و اگر وسطِ حرف کسی بپریم یا کسی را نصحیت کنیم، لزوماً دوست یا شریک عاطفی بدی نیستیم . روابطِ قوی از هر نوعی که باشند، از گذرِ لحظات ساخته میشوند، جاهاییکه ما با هم ناهمسو میشویم اما راهی برای بازگشت به هم پیدا میکنیم.