راهنماتو- جنگل پهناور آئوکیگاهارا، در سایه کوهستان فوجی جا خوش کرده است. این جنگل را به نامِ جوکای (Jukai) یا دریای درختان هم میشناسند و دلیلش آن است که سایشِ شاخههای درختان به همدیگر صدایی شبیه به صدای امواج دریا تولید میکند.
به گزارش راهنماتو، درختان درهمتنیده سرو و کاج روی صخرههایی جوانه زدهاند که هزار سال قبل درنتیجه فورانِ گدازههای آتشفشانی شکل گرفتند. این جنگل که فقط دو ساعت با توکیو فاصله دارد، برای افرادی فراتر از کوهنوردانِ صرف جذابیت داشته و به عنوان جنگل خودکشی مشهور شده است.
جنگل آئوکیگاهارا که نمادِ بحرانِ سلامت روان در ژاپن شده است، پر از نشانهها و علائمی است برای منصرف کردنِ بازدیدکنندگان از گرفتنِ جانهایشان است. روی یکی از بیلبوردها میخوانیم: «یکبار دیگر در خلوت به والدین، خواهران و برادران و فرزندانت فکر کن. زندگیات هدیهای ارزشمندی از سوی والدینات به تو بوده است.»
افزایش آمار خودکشی، بهخصوص در میانِ مردان بینِ سنین 20 تا 44سال، در ژاپن دهها سال است که عنوان اخبار را به خود اختصاص داده و مبارزه با غم یکی از الویتهای این جامعه است. حتی در سال 2021، نخستین وزیر انزوای ژاپن برای مبارزه با مسئله واقعیِ انزوای اجتماعی و خودکشی منصوب شد. اما به دلیلِ ترکیبی قوی از ذهنیتهای سنتیِ ژاپن، انتظارات اجتماعی و فقدانِ امنیت شغلی این مبارزه سخت و طاقتفرسا خواهد بود.
به لحاظ تاریخی، تفسیرِ فرهنگی خودکشی در ژاپن از درک آن به مثابه گناه در فرهنگهای مسیحی-یهودی بسیار فاصله دارد. خودکشی در ژاپن بهصورت متعارف با آرمانهای عاشقانه افتخار همراه بوده است. برای مثال سِپوکو، که به موجبِ آن جنگجویانِ سامورایی بعد از شکست یا شرمساری، جان خودشان را برای پیشگیری از بیآبرو شدنِ خانواده میگیرند، یه مثابه مرگی افتخارآمیز تعبیر میشود.
پاداش دادنِ جامعه به این نوع رفتارها ذهنیتِ ژاپنیها را آلوده کرده و منجر به پدیدهای به نامِ inseki-jisatsu یا خودکشیِ مسئولیت-محور شده است. در فرهنگی که گفتوگو درباره افسردگی یا ناامنیهای مالی تابو است، گروههای حاشیهای ـ مثلِ افراد سالمند یا بیکار، اغلب برای آنکه باری روی دوش دیگران نباشند یا برای آنکه بیمه عمر به خانوادههایشان برسد، خودکشی میکنند.
ماتارو سورومی، در سال 1993 در کتابِ «دستوری کامل برای خودکشی»، جنگلِ آکیگاراها را «مکانی عالی برای مردن» توصیف کرد. امروز این جنگل پر از چادرهای رها شده، یادداشت و نوارهایی است که به دور تنه درختان پیچیده شدهاند تا کسانی که وارد جنگل میشوند در هزارتوی درختان راهشان را گم نکنند. تکرارِ بازنمایی جنگل آئوکیگاهارا در فرهنگی عامهپسند، از دهه 1960 که رمانِ برجِ امواج نوشته شد تا سال 2015 که فیلمِ دریای درختان ساخته شد، موقعیت را پیچیدهتر کرده است.
مقامات محلی نگرانِ تبلیغات این جنگل هستند و از رسانهها درخواست کردهاند که از دامن زدن به «هیجانات» مرتبط با این جنگل خودداری کنند اما شهرتِ آئوکیگاهارا به لطف رسانههای اجتماعی و افزایش آمار خودکشیها در آن افزایش یافته است.
اینترنت مملو از افسانههای شهری، از گوشیها و قطبنمایی که در دل جنگل از کار میفتند، تا داستانهایی درباره روحهای بیقرار و سایر فعالیتهای ماورالطبیعی است. در پاسخ به این موارد، با امید به حفظِ جان افراد، گشتهای ضدخودکشی راه افتاده و دوربینهایی نصب شده است.
اگر شما هم افکار خودکشی دارید، حرفهایها و خطوط تلفنی هستند که میتوانید از آنها کمک بگیرید. علائم هشداردهنده شاملِ افسردگی بالینی، اقدام به خودکشی در گذشته، موانع درمانِ روانی، بیماری یا احساسِ انزوا و استیصال است. در سکوت رنج نکشید؛ کسانی هستند که شما برایشان مهم هستید و میخواهند به شما کمک کنند.
در ایران با شماره 123 اورژانس اجتماعی تماس بگیرید.