فرادید نوشت؛ در ادامه می توانید دو تصویر دیده نشده از کوه دماوند، متعلق به سال 1335 یعنی 67 سال قبل را مشاهده کنید.
در کتاب مختصر البلدان، نوشته ابوبکر احمدبن محمدبن اسحاق همدانی ابنفقیه (قرن سوم هجری) درباره دماوند آمده است: «مازیار گروهی از مردم دیلم و طبرستان را بدین کوه فرستاد تا سرگذشت ضحاک را معلوم کنند. آنان چنین گفتند که مدت دو شبانه روز و برخی از روز سوم از آن بالا رفته اند. قله آن را آن که از دور، چون گنبدی مخروطی شکل به چشم آید، دارای مساحتی دیده اند به اندازه سی جریب و بالای آن پر از ریگ، بدان گونه که در پا در آن فرو میرفته است و بر آن جنبندهای ندیده اند.
ناصر خسرو نیز در کتاب خود درباره دماوند نوشته است: «میان ری و آمل کوه دماوند است مانند گنبدی و آن را لواسان گویند و بر سر آن چاهی است که نوشادر از آنجا حاصل میشود و گویند که کبریت نیز، مردم پوست گاو ببرند پر نوشادر ( کلرور آمونیوم) کنند و از سر کوه بغلطانند که به راه نتوان فرود آمدند».
سر پرستی سایکس شرقشناس، نماینده نظامی انگلستان و مأمور تأسیس کنسولگری انگلیس در کرمان و سیستان نیز درباره دماوند آورده است: «در جنوب به بحر خزر قله عظیم آتشفشانی دماوند صورت گرفته که ارتفاع آن زیاده است ۱۹۰۰۰ پاست و ارفع جبال قطعه آسیا است که در مغرب هیمالیا واقع میباشد.
مشخص است که تخیلات شاعرانه راجع به قله دماوند در ذهن همه کس تاثیر دارد، مخصوصا در ذهن کسانیکه مثل من در وسط زمستان شکوه و جلوه آفتاب را هنگام غروب در مقابل آن کوه دیده و تماشا کرده باشد. چه بعد از آنکه آخرین تابش آفتاب از روی رشته اصلی البرز محو شد و رنگ سفید تیره رنگ کوه ظاهر گردید، شخص بدنه مخروطی دماوند را میبیند که روشنایی قرمز رنگی سراپای آن را گرفته و تدریجا روشنایی بالا میرود تا عاقبت منحصر به راس مخروط میگردد.
آنگاه ناگهان غروب میکند و مرگ فضا را میگیرد و من هیچ منظرهای را به این زیبایی و تاثیر ندیده ام و هر وقت از ایران دور میشوم، این یکی از تذکراتی ست که بسیار دوست دارم.»