راهنماتو - Fallout 76 حالا خوب شده یا نه؟ این سوال همیشه در ذهن هر کسی که تا حداقل چند ساعتی توی West Virginia بازی کرده باشه، مطرح میشه. وقتی این بازی تو سال 2018 برای پلیاستیشن 4، ایکسباکس وان و کامپیوتر منتشر شد، دنیا به خاطرش بهت زده شده بود. نه به خاطر اینکه عالی بود، به هیچ وجه، به خاطر اینکه این MMO غیرمنتظره بیش از حدی نسبت به آنچه که از بتسدا که معمولا بازی هایی که تولید میکنه خیلی باگی و مشکل دار هستند هم بتسدایی تر بود.
به گزارش راهنماتو ، دنیای این بازی خشک و بی روح بود و تقریباً فقط توسط گیمرهای عصبانی و خشنی که اشتباده کرده و این بازی رو خریده بودند، پر شده بود. در ابتدا، Fallout 76 به عنوان بدترین بازی نقشآفرینی در سری شناخته شد، پایینترین سطحی از یه سری 20 ساله که تا قبل از اون به عنوان جواهری درخشان در بین بازیهای نقشآفرینی غربی محسوب میشد. نقادان بدجنس نبودن، ولی خیلی رک بودن. یکی از نقادا نوشته بود: "یه پیادهروی بیهوده آخر زمانی" و دیگری گفت: "یه آشفتگی عجیب، خستهکننده و خراب". تا به امروز، Fallout 76 با یه امتیاز 52 در MetaCritic قرار گرفته (و امتیاز کاربران به شکل عجیبی حتی بدتره).
نظر خیلی ها این بود که Fallout 76 شبیه به سریهای قبلی خودش به نظر میومد، اما از درون از هم پاشیده بود - اون انرژی و روح و جذابیتی که باعث میشد بازیهای Fallout مثل یه تلهسنج رادیواکتیو خیلی فعال باشن، درونش مرده بود و پوسته بیرونش بیروح و بیجان بود. به طوری که واقعا امید ساخت یه بازی RPG خوب از بنسدا دیگه نمیرفت.
اما شرایط تغییر میکنن. حتی یه فرانچایز ناامید میتونه با تلاش کافی به زندگی برگرده، همونطور که استودیو بازیسازی بتسدا به زودی فهمید. حالا Fallout 76، حدود پنج سال بعد از عرضه، یه MMO زنده است، با یه پایهی بازیکنان فعال و مخلص که دنیای جذاب اپالاچیا رو میستایند. به هر نحو ممکن، Fallout 76 حالا یه پساجهانی MMORPG است که بتسدا در ابتدا به اون قول داده بود. 13.5 میلیون بازیکن نمیتونن اشتباه کنن، درسته؟
اما این چه ربطی به Starfield داره؟
بتسدا هوشمنده. نمیتونی 37 سال در دنیای بازیها باقی بمونی اگه دوباره همون اشتباه رو بکنی. تعویقها و دوره توسعه طولانی در بازی جدیدش، کمک میکنه که Starfield عرضه ناکام مثل Fallout 76 نداشته باشه. اما فراتر از اون، نمایش گیمپلی Starfield در حقیقت به ما نشون داده که میتونیم انتظار داشته باشیم برخی از ویژگیهای Fallout 76 در Starfield برگردند. همچنین نشون داده که بتسدا در این پنج سال میان Fallout 76 و Starfield، بعضی درسهای فلسفی بیشتری یاد گرفته. در زیر خلاصهای از منظورم رو توضیح میدم.
پایگاهها
Fallout 76 خاطر سیستم CAMP خودش، حتی در حالت عرضه، تحسین شده بود. یه تکامل از سیستم ساخت و ساز در Fallout 4 بود که بهت اجازه میداد هر کجای نقشه که دوست داشتی بری و یه خونهٔ نقلی کوچولو موچولو بسازی و وقتی خواستی به اونجا کوچ کنی، راح ت بتونی بار و ندیلتو جمع کنی. این یه ویژگی نقشآفرینی خیلی بزرگ بود و خیلی از بازیکنای Fallout 76 حس میکردن این ویژگی به تعامل و شخصیت دنیای Fallout اضافه میکنه.
از نمایش Starfield Direct میدونیم که Outpostها تو Starfield وجود دارند و به نظر میرسه که همچنین میتونن هر جایی قرار بگیرن - روی هر یک از هزار سیارهای که Starfield شاملشون میشه. ایدهٔ نشستن تو لبه یه غول گازی و تماشای توفانهای خروشان مذاب. به نظرت جذاب نیست؟
آبوهوا
حرف از نشستن و تماشای چیزها که از کنارت میگذرن، یکی از بهترین چیزهایی که تو بیابون خشک اپالاچیا میشه نگاه کرد، آب و هوا بود. تماشای یه توفان محلی تو تپههای دور، که آرومآروم به سمتت حرکت میکنه و تمام احساسات محیطت رو تغییر میده... اون چیز خاصی بود. به همین دلیل برای بسیاری از بازیکنا، هنوزم این یه چیزیه که درباره Fallout 76 خیلیا دوست دارن. دیدن توفان خاکی که به سمتت نزدیک میشه، یا ابرهای بارونی که شروع به شکلگیری در بالا میکنن - این یه احساس خیلی خاصیه که حس بزرگی فضا رو برات القا میکنه و اینم تو Starfield رخ میده.
"تنها چند هفته پیش، تو یکی از سیارههای اولیه فرود اومدم و یه توفان خاکی شروع شد". تاد هاوارد تو یکی از ویدیوها درباره بازی میگه. "کشتیهای دشمن میتونن هر جا فرود بیان، درسته؟ پس یه کشتی فرود آمد و من با این افراد تو روی زمین میجنگیدم، و وقتی داشتم این افراد رو تیر میکشیدم، کشتی به فضا پرواز کرد... پس الآن من تو فضا هستم، تو کشتی دیگری و میگم: 'خب، فکر کنم کاریه که شده و نمیدونم حالا چیکار کنم." همگی خبر از بی نظمی و آسئبی میدن که ممکنه برای هر کسی موقع تجربه این بازی اتفاق بیفته.
این داستانی که تاد گفت چند چیز هیجانانگیز داره، اما جذابترین چیز برام اینه که اون از یه توفان خاکی فرار میکنه - چرا؟ چگونه؟ شدت هوا چقدره؟ من نمیتونم صبر کنم که خودم بفهمم.
حالت عکس برداری
اگه از هر بازیکن طولانیمدت Fallout 76 بپرسی، همه بهت همون چیز رو میگن: حالت عکسبرداریش همین الآن یکی از بهترینها تو دنیای بازیهاست.انتخاب های زیادی در مورد جزئیات (حرکات، پرچمها، فیلترها، گزینههای سفارشی و غیره) بهت میده که واقعاً سفرت رو به شکلی که دیدی ثبت کنی - چیزی که بعضی از حالتهای عکسبرداری تو بازیا به نظرم بهش نرسیدن.
و از تصاویر مستقیم، به نظر میاد که حالت عکسبرداری Starfield خیلی از رابط کاربری Fallout 76 استفاده میکنه. اگه بتسدا بهمون بذاره عکسهای خودمون رو به عنوان صفحات بارگذاری در Starfield مثل Fallout 76 دوباره استفاده کنیم، خب... این یه مزیت بزرگه. اگرچه با نیاز SSD در کامپیوتر و قدرت استریمینگ ایکسباکس سری، آیا واقعاً میبینیمشون؟
جتپک ها
در عجیب ترین اتفاق، بخش کوچکتری از تجربهی Starfield هم از Fallout 76 شروع شده است: جتپک ها. اما همانند بسیاری از بازی، جتپک ها با شروعی لرزان به وجود اومدند. سرورهای عمومی همیشه قادر به تحمل استفاده از جتپک توسط بازیکنان نبودن و بنابراین برخی از بازیکنان ترجیح دادن که آنها را به زره قدرت خود اضافه نکنن. انیمیشنهای فرود کند، تاخیر سرورهای نامناسب و مصرف سوخت، اونا رو به چیزی مانند یک نوآوری تبدیل کردن. استفاده کردن از آنها خوبه، اما در واقع برای بازی ضروری نیست.
نمایشگاه بازیهای Xbox 2023 نشان داد که در Starfield، جتپک به یک گام بزرگتر از آنچه تابحال دیده شده است به نظر میرسه. نه تنها اینکه گرانش سیارات مختلف تاثیری بر پرش شما خواهد داشت، قابلیتهای مدینگ زره ای که به آن دسترسی دارین، به نظر میرسه که بیشترین کنترل را در مورد چگونگی پرش رو به شما ارئه میده.
به نظر میرسه که بتسدا از اشتباهاتش درس گرفته. خیلی زیادی هزینه شده که Starfield یکی از بهترین بازیهای نقشآفرینی تاریخ باشه، پس نمیتونه با روش نامناسبی مثل Fallout 76 عرضه بشه. با یادگیری درسها و اصلاح اشتباهات، بتسدا تجربیات مهمی از Fallout 76 به دست آورده و واقعاً فهمیده چجوری یک بازی MMORPG محشر رو تولید کنه. امیدوارم که این درسهای ضروری هم بتونه به تجربهی تکنفرهای مثل Starfield اعمال بشه.