راهنماتو - این بازی Endlight به قدری تونسته شلوغی و آشوبی رو با تصویر و صداش به مخاطبش منتقل کنه که من تا حالا تو بازیها ندیده بودم. یه ایده خیلی ساده و آسونه: از میان مناظر سه بعدی عجیب و غریبی که مثل مارپیچ تغییر میکنند، آزادانه حرکت کنین و حلقههای طلایی پیدا کنید و جمع کنین. اما از اول که شروع کردم به بازی راستش اونقدر میتونم بگم جذبش نشدم، چون این همه نور و صدا همراه با بازی، انگیزمو ازم گرفت. اما هر چی عمیقتر در این بازی فرو میرفتم، متوجه شدم که چقدر جذاب و جالبه، و اصلاحاً با کمدی غیرمنتظرهای هم همراهه! البته احتمالاً فکر نکنم دیگه بتونم بازیش کنم.
این بازی به وسیلهی جیم مکگینلی ساخته شده، که خودش رو یکی از بهترین بازیکنهای بازیهای اکشن TRS-80 امروزی معرفی کرده.(شاید بپرسین TRS-80 دیگه چیه؟! خب در جوابتون باید بگم این دسته ازون کامپیوتر هایی بو که در اواخر دهه 70 میلادی به بازار عرضه شدن. پس آره حق دارین ندونین چیه.) اون بازیهای TRS-80 قدیمی رو تحت تأثیر قرار داده و میگه: "بهترین بازیهای TRS-80 صفحهی بازی رو پر میکردن. امروزه این کار رو کسی نمیکنه، اما Endlight این کار رو انجام میده. هیچ جا خالی نداره."
راستشو بخواین بنده خدا شوخی نداره. اصولاً توی این بازی نمیشه بدون برخورد با چیزی جلو برین. صفحهی Steam با این عبارت برای این بازی راهنماییتون میکنه: "از جاخالی دادن امتناع کنین، شروع به شکستن کنین!" راهکار مخفی این بازی پیدا کردن ترکیب حرکت روون و برخوردهای محکمه که به شما اجازه بده به مدت کافی در هوا حرکت کنید تا 10 حلقهی طلایی رو جمع کنید و هر سطح رو تموم کنید .
من خودمم یک طرفدار بازیهای قدیمی TRS-80 هستم، شاید هم همین باعث شد که با سر سراغ این بازی برم. اما چیزی که واقعاً جالبه، اینه که اگه چه به نظر میاد این بازیای با قابلیت تکرار بالا و بازیپذیری نامحدوده، در واقع تکرار ناپذیره. در حقیقت، اصلاً قابل بازی دوباره نیست. مراحل فقط به ترتیب خطی قابل دسترسی هستن و هر مرحله رو که تموم کنید، برای همیشه از بین میره. حتی عجیبتر اینه که همهی بازی، بعد از اتمامش هم کلاً محو میشه: به اصطلاح حتی بعد از اینکه بازی رو تموم کردید، نمیتونید دوباره شروع کنید .
مکگینلی گفت که این جنبه از طراحی Endlight یک بخش ضروری از بازیه. هر مرحله با جمع کردن 10 حلقهی طلایی تموم میشه، به طوری که زمان برای این موضوع اهمیتی نداره. و این خیلی خوبه که بعضی وقتا اتفاق میافته و خیلی سریع تمومش میکنید، این واقعاً هیجانانگیزه. مکگینلی اضافه کرد: "اونقدر خوب نیست که وقتی به یه محدودیت زمانی برای تموم کردن مراحل برمیخورید، چون اون زمانها بیشتر به خوششانسی تا مهارت بازیکن بستگی دارن ."
" حالا فرض کنید که یه مرحلهرو دوباره انجام میدید با هدف اینکه سریع تر تمومش کنین. خیلی زود متوجه میشید که تموم کردن سریع یک مرحله بیشتر به عامل تولید تصادفی توسعه بازی بستگی داره تا به مهارت بازیکن. این چیز خوبی نیست ."
" برای اجازهی تکرار مراحل، ما باید مطمئن بشیم که مراحلنمیتونن توی 10 ثانیه تموم بشن، که این باعث میشه Endlight خیلی کمحال باشه. برای اینکه بازی جذاب باشه، نمیتونیم بازیپذیری رو ارائه بدیم ."
یه استثنا هم وجود داره از این قاعده، که به نظر من خیلی خفن و باهوشانه است. روز 9 دسامبر هر سال، یه چالش منحصربهفرد توی بازی ایجاد میشه که هر بازیکن فقط یه بار میتونه امتحانش کنه. اگه کسی این چالش رو ببره، یه "کوپن" داخل بازی دریافت میکنه که بهش اجازه میده هر زمانی در طول سال آینده تا وقتی که چالش بعدی "حق تکرار (Right to Replay) " رو آغاز میشه، Endlight رو از اول تا انتها بازی کنه .
مکگینلی مطمئنه که خیلی از مردم از این "پاداش" خوششون نمیاد، اما به نظرش خندهدارترین و به یادماندنیترین پاداشها هست. او گفت: "فکر میکنم بعداً مردم شروع به تشکر و ارزیابی این موضوع کنن ."
ترکیب صحیحی از اکشن سریع و شوخیهای عجیب و غریب توی این بازی وجود داره که توی بازی مکگینلی به صورت پیامهای شناور نمایش داده میشن. بعضی از اونها به نظر خیلی تصادفی هستند و بعضی دیگه با اتفاقات خاص فعال میشن. مثلاً توی سطح Dune ، یه پیام ظاهر شد که میگفت ری بردبری (نویسنده کتاب فارنهایت 451) از عملکرد من خوشحال میشه !
این بازی با ویژگیها و جذابیتهای خودش واقعاً خاصه و به نظر من طنز و خلاقیت جالب و جذابی داره. حقیقتاً دیگه تجربهی مثل این بازی توی بازیها نداشتم. ولی خب، باید به یاد داشته باشیم که اگه این بازی رو یکبار بازی کردیم، دیگه نمیتونیم برگردیم و دوباره شروع کنیم. ولی این چیز عجیب و خندهدار بازی رو برای همیشه موندگار میکنه. بنظرم همین حالت بازی کنندهها رو به چالش میکشه و بعداً حتماً به خنده میاره که دلشون بخواد از این "حق تکرار" استفاده کنن .
این پیامهایی که مربوط به فرآیند توسعهی بازی و نظرات توسعهدهنده دربارهی سطوح مختلف هستند، و همچنین ترغیب به نوشیدن بیشتر آب، و پندهایی که انگار جنبه انگیزشی دارن، و "گپهای غافلگیرکننده" که قول میدن "بدترین داستان در تاریخ بازیهای ویدئویی" رو تعریف کنن.
این بازی تعدادی از مراحلش بعضی وقتها خیلی کوتاه هستند، اما به اندازهی بازی خودش، خیلی بزرگه: بیش از 100 سطح در بازی اصلی و مکگینلی قصد داره هر ماه 25 سطح دیگه رو رایگان برای همهی بازیکنها منتشر کنه. (به عنوان یادآوری، اینها هم قابل بازی مجدد نیستند.)
قطعاً Endlight همهی کسی رو جذب نمیکنه (به خاطر یک مورد، یه پیام "هشدار صرع" کاملاً مناسب داخل بازی وجود داره) اما من خودم خیلی خیلی بیشتر از انتظاراتم لذت میبرم. بعضی وقتها خیلی شدیده، ولی بعضی وقتها غافلگیرکنندهتر از انتظارهای من هست و از ظاهر نخستین نگاه هوش بیشتری به خودش داره. نمیدونم آیا میتونم تا آخرش برم (صفحهی Steam تضمین میکنه که امکان گیر افتادن در یک مرحله وجود نداره، اما خدایا، خیلی همینم زیادیشه!) اما مطمئنم که همیشه شوق دارم برگردم بهش و ادامش بدم.