زومیت نوشت؛ هیروشیما و چرنوبیل هردو از مناطق درگیر فاجعه اتمی ویرانگر در قرن بیستم بودند. اما چرا میتوان در هیروشیما زندگی کرد، اما چرنوبیل سکونتپذیر نیست؟
سه رویداد بهشدت فاجعهبار هستهای قرن بیستم در سه شهر جهان رخ دادند: دو مورد در ژاپن و دیگری در اوکراین. احتمالاً همگی ما با آنچه در هر یک از این سه شهر رخ داد، کمابیش آشنا هستیم؛ اما آنچه چندان واضح نیست این است که چرا سکونت انسان در هیروشیما و ناگاساکی تداوم و توسعه یافته؛ اما امکان زندگی در چرنوبیل وجود ندارد.
هرچند داستان بلایای مختلف یادشده بهخوبی شناختهشده است، ارزش مرور کردن را دارد. در اوایل اوت ۱۹۴۵، در پایان جنگ جهانی دوم، ایالات متحده دو بمب هستهای را برفراز شهرهای هیروشیما و ناگاساکی ژاپن منفجر کرد. اول، بمب اتم شکافتپذیر مبتنی بر اورانیوم با نام پسر کوچک با قدرت برابر با ۱۵ کیلوتن تیناتی هیروشیما را درهمکوبید. سه روز بعد، بمب شکافتپذیری دیگر مبتنی بر پلوتونیم به نام مرد چاق، ناگاساکی را ویران کرد و درنهایت موجب تسلیم ژاپن شد.
بمباران هستهای هیروشیما و ناگاساکی درمجموع بین ۱۲۹ هزار تا ۲۲۶ هزار کشته برجای گذاشت که بیشتر آنها افراد غیرنظامی بودند. حتی کسانی که پس از انفجارها برای کمک به قربانیان به شهرها شتافتند، به سرعت دربرابر تابشها به زانو درآمدند.
در سالهای بعد، بسیاری از نجاتیافتگان مواردی از سرطان خون و همچنین سایر سرطانها و بیماریهای وحشتناک را گزارش کردند. زنان باردار که درمعرض انفجار قرار گرفتند، درصد بسیار بالاتری از سقط جنین و مرگومیر نوزادان را تجربه کردند. آن دسته از کودکانی نیز که از تولد جان سالم بهدر بردند، بیشتر در معرض ناتوانیهای رشدی، اختلالهای ذهنی، کاهش رشد و افزایش خطر ابتلا به سرطان بودند.
درمقابل، فاجعه چرنوبیل حادثهای بود که در شب ۲۶ آوریل ۱۹۸۶ رخ داد؛ وقتی یک رآکتور معیوب منفجر شد و ایزوتوپهای رادیواکتیو خطرناک را در جو منتشر کرد. نیروی انفجار، مواد آلوده را به بخشهای بزرگی از اتحاد جماهیر شوروی (بلاروس، اوکراین و روسیه امروزی) فرستاد. در زمان انفجار، دو نفر کشته شدند و تقریباً ۲۸ فرد دیگر در عرض یک هفته جانشان را از دست دادند. همچنین ۶۰۰ هزار نفر از پرسنلی که در عملیات پاکسازی شرکت داشتند، بعداً درمعرض سطوح خطرناک تابشها قرار گرفتند.
انفجار چرنوبیل حادثهای کوچکتر با تلفات مستقیم کمتر، اما تأثیر زیستمحیطی چشمگیرتر بود
دولت شوروی برای مدتی روی فاجعهی چرنوبیل سرپوش گذاشت و به دلیل ماهیت مبهم گزارش حادثه، تعیین اینکه واقعاً چند نفر دراثر آن جان باختند، دشوار بوده است. سازمان ملل تخمین میزند که فقط ۵۰ نفر در نتیجهی مستقیم حادثه جانشان را از دست دادند؛ اما در سال ۲۰۰۵ پیشبینی شد که درمجموع چهار هزار نفر ممکن است به علت اثرات طولانیمدت قرارگیری درمعرض تابشها از دنیا بروند.