اطلاعات آنلاین نوشت؛ مغز تمایل دارد وزن ما را بالاتر از حد متوسط تنظیم کند و با ارسال سیگنالهای شیمیایی گرسنگی را بیشتر تحریک میکند. به همین دلیل افرادی که وزن کم میکنند به سختی میتوانند آن را در حد مورد انتظارشان نگه دارند.
مغز تمایل دارد وزن ما را بالاتر از حد متوسط تنظیم کند و با ارسال سیگنالهای شیمیایی گرسنگی را بیشتر تحریک میکند. به همین دلیل افرادی که وزن کم میکنند به سختی میتوانند آن را در حد مورد انتظارشان نگه دارند.
هر کدام از ما وزن معینی داریم که مغز همواره سعی دارد آن را حفظ کند و به آن «محدوده وزنی ثابت» (set point) گفته میشود.
وقتی غذا میخوریم، معده هورمونهایی را همراه با پپتیدهای کوچک که تکههای ریز پروتئین هستند به درون خون ترشح میکند. آنها از طریق محور مغز ـ روده به ساقه مغز میرسند. سیگنالرسانی زیستشیمیایی بین لوله گوارش و دستگاه عصبی در این محور رخ میدهد که بزرگراه بین مغز و معده است.
اگر میزان لپتین پایینتر از حدی باشد که محدوده وزنی ثابت تعیین میکند، هیپوتالاموس بهطور ناگهانی سیگنالهایی را به بقیه نواحی مغز میفرستد و تغییرات مغزی حاصل از آن باعث ایجاد حس گرسنگی بیشتر میشود یا برعکس ما را از خوردن باز میدارد.
یک نظریه در توضیح اینکه چرا علیرغم وظیفه طبیعی مغز در حفظ وزن معین باز هم افراد چاق میشوند مربوط به سلولهای مغزی AgRP است که در ایجاد اشتها نقش دارند. در وضعیت عادی، هورمونهایی مثل لپتین، انسولین و گلوکز که انرژی مازاد را اعلام میکنند این نورونها را آرام و در کنترل نگه میدارند.
در افراد چاق یا وقتی نورونها آسیب دیدهاند، سلولهای گلیال که پشتیبان نورونهای نام برده هستند فعال میشوند یا تعدادشان افزایش مییابد. پس نورونهای AgRP را از کنترل هورمونها خارج میکنند؛ بنابراین فرد مدام تمایل به خوردن پیدا میکند و چاق میشود.