راهنماتو- در محوطه باستانی آبشارهای کالامبو در شمال شرقی زامبیا، باستانشناسان نمونههایی از قدیمیترین ساختمان چوبی جهان را پیدا کردهاند که با استفاده از الوارهای درخت ساخته شده بوده است؛ این الوارها به مدت نزدیک به نیممیلیون سال یا دقیقتر 476000سال در ماسههای غرقابی در کنار رودخانه کالامبو حفظ شدهاند.
به گزارش راهنماتو، باستانشناسان با استفاده از روشی تازه به نام نورتابی توانستهاند قدمت این آثار باستانی فوقالعاده را تأیید کنند. آنها به این نتیجه رسیدند که این الوارهای درخت به شکلی هدفمند بریده و شکل داده شدند تا به عنوان مصالح ساختمانی از آنها استفاده شود.
انسانتبارهای پیشگام
درحال حاضر، اینها بقایای قدیمیترین سازههای چوبی هستند که تاکنون در هر نقطهای از جهان پیدا شده است. نکته آن است که در این دوران هومو ساپینسها (انسان مدرن) هنوز تکامل نیافته بودند. بنابراین شکی نمیماند که این سازه چوبی توسط اجداد اولیه انسانها در زامبیا ساخته شده است.
برای بریدن و شکلدادن به دو عدد از الوارهای درخت از ابزار سنگی استفاده شده است. این تنههای بزرگ به صورت متقاطع روی هم قرار گرفته و متصل شدهاند تا پی یک سکو یا دیوارهای نوعی از ساختمانی مسکونی را شکل دهند. این کشف نخستین نمونه از استفاده از چوبهای برشخورده برای ساختمانسازی در جهان است و از این حیث این کشف بسیار شگفتانگیز محسوب میشود.
چوب معمولا به مدت صدها یا هزاران سال سالم باقی نمیماند زیرا خیلی زودتر از این مدت دچار فساد وتباهی میشود. اما سطح آب رودخانه کالامبو در محوطه آبشار کالامبو بالاتر از حد طبیعی است که ماسههای اطراف را اشباع کرده و به حفظ چوبهای برشخورده در برابر فرسایش و نیروهای تحلیلبرنده طبیعت کمک کرده است.
تا امروز تصور میشد که انسانهای باستانی که نیممیلیون سال قبل زندگی میکردند از چوب فقط برای ساخت نیزه یا چوبدستیهای حفاری یا درست کردن آتش استفاده میکردند. اما این کشف جدید اثبات میکند که توانایی کار با چوب در میان گونههای انسانتبارهای باستانی دستکم گرفته شده است.
معماران عصر سنگی
این کشف تازه با این نکته که انسانهای عصر سنگی به شدت عشایری بودند و صرفا به سبک زندگی شکارچی-گردآورندگی تمایل داشتند، در تعارض است.
به نظر میرسید که برخی از این انسانتبارهای باستانی فهمیده بودند که آبشارهای کالامبو مکانی عالی برای یکجا نشینی است زیرا این رودخانه عمیق منابعی قابل اتکا از آب شیرین را در اختیارشان میگذاشت که پیوسته به واسطه آبشاری 235متری که منظره اطراف را احاطه کرده بود، تازه میشد.
درضمن جنگل در این بخش از جنوب آفریقا منابعی پربار از مواد و مصالح ساختوساز را در اختیار آنها قرار میداد که میتوانست برای یک جمعیت کوچک کافی باشد.
تنها مشکل زندگی در چنین مکانی سیلهای فصلی بود. احتمالا انسانهای اولیهای که در این مکان زندگی میکردند، خانههایشان را روی سکوهای بلند میساختند تا در مقابل طغیان رودخانه کالامبو از خودشان محافظت کنند.
چینش متقاطع الوارهای 476000ساله نشان میدهد که برای ساخت چنین سکویی از آنها استفاده شده بوده است.
اکتشافات گذشته در محوطه آبشارهای کالامبو، که در مرزی که شمال شرقی زامبیا را از تانزانیا جدا میکند، قرار گرفته نشان میدهد که این مکان تا دوران باستان پرجمعیت بوده است.
تحقیقات نشان میدهد که این محوطه بسیاری قدیمیتر از چیزی است که قبلا تصور میشد. این مکان به دلیل اهمیت باستانشناسی بالا در فهرست محوطههای میراث فرهنگی یونسکو ثبت شده است.