راهنماتو- بعضی جاها را که میبینی، اولین چیزی که به ذهنت میرسد این نیست که «چه جای قشنگی!»
یک لحظه فقط ساکت میشوی.
انگار چیزی در منظره هست که تو را از خودت جدا میکند؛ از گوشی، ماشین، کار، خبرها، صدای شهر و آن زندگی تکراری که بیشتر روزها حتی متوجهش نمیشوی.
منظرهای که فقط نگاهش نمیکنی؛ چند دقیقه بعد متوجه میشوی بخشی از آن شدهای.
این حس را لازم نیست برای پیدا کردنش چند روز رانندگی کنید. اطراف تهران، جاهایی هست که اگر کمی از جاده اصلی فاصله بگیرید و راه رفتن را شروع کنید، کمکم صدای شهر محو میشود. آنقدر که یک جایی میایستی و میبینی باد دارد لابهلای علفها حرکت میکند، صدای آب از دور میآید و کوه روبهرویت آنقدر بزرگ است که برای چند دقیقه مشکلاتت واقعاً کوچک به نظر میرسند.
این هفت جا را برای همین حس دوست دارم؛ نه فقط برای زیباییشان، بلکه برای لحظهای که آدم در آنها یادش میآید قبل از اینکه شهرنشین باشد، بخشی از همین طبیعت بوده است.
۱. روستای افجه؛ جایی که کافی است کمی از روستا دور شوی
افجه آنقدر به تهران نزدیک است که ممکن است اصلاً باور نکنید قرار است به چنین طبیعتی برسید.
اما اگر به افجه بروید و فقط به همان بخشهای ابتدایی روستا اکتفا نکنید، داستان فرق میکند. مسیرهای اطراف روستا را که ادامه بدهید، کمکم خانهها عقب میروند و کوه و دره جای آنها را میگیرند.
در فصلهای پرباران، صدای آب در مسیرها بیشتر شنیده میشود و دامنههای سبز اطراف، حالوهوای عجیبی پیدا میکنند. در بهار، شکوفهها و علفهای تازه، منظره را کاملاً عوض میکنند و تابستان هم برای یک پیادهروی سبک در ارتفاعات اطراف مناسب است.
اما چیزی که من در افجه بیشتر دوست دارم، این است که لازم نیست کار خاصی انجام دهید.
یک جا بنشینید.
واقعاً همین.
گوشی را کنار بگذارید و چند دقیقه فقط به کوه نگاه کنید. بعد متوجه میشوید ذهن آدم چقدر به صدا عادت کرده و وقتی صداها کم میشوند، چقدر چیزهای دیگری را میتوان شنید.
فاصله از تهران: حدود ۳۰ تا ۴۰ کیلومتر، بسته به مسیر و نقطه شروع.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ چند ساعت فاصله گرفتن از شهر، بدون اینکه مجبور باشید یک سفر طولانی بروید.
۲. آبشار سنگان؛ جایی برای شنیدن صدای آب
سنگان را خیلیها برای آبشارش میشناسند، اما به نظرم خود مسیر از مقصد مهمتر است.
وقتی از روستا به سمت آبشار راه میافتید، تهران کمکم پشت سرتان میماند. مسیر کوهستانی میشود، درختها بیشتر میشوند و اگر فصل مناسب را انتخاب کرده باشید، صدای آب در بخشهایی از مسیر همراهتان است.
آبشار سنگان در ارتفاعات شمالغرب تهران قرار دارد و ارتفاع آبشار حدود ۶۰ متر است. در بهار و اوایل تابستان، بهخصوص پس از بارندگیهای مناسب، حجم آب آن بیشتر میشود.
اما اگر برای اولین بار میروید، انتظار یک پیادهروی کاملاً ساده را نداشته باشید. مسیر کوهستانی است و کفش مناسب واقعاً لازم است.
آن چیزی که در سنگان دوستداشتنی است، لحظه رسیدن نیست؛ لحظهای است که وسط مسیر متوجه میشوید چند دقیقه است صدای ماشین نشنیدهاید.
برای کسی که بیشتر روزش را در تهران میگذراند، همین اتفاق ساده میتواند عجیب باشد.
فاصله از تهران: حدود ۲۰ تا ۳۰ کیلومتر تا روستای سنگان، بسته به نقطه شروع.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ راه رفتن، خستگی خوب و رسیدن به جایی که صدای آب جای صدای شهر را میگیرد.
۳. دشت لار؛ وقتی کوه آنقدر بزرگ است که خودت را کوچک میبینی
دشت لار برای من از آن جاهایی است که طبیعت در آن فقط «زیبا» نیست؛ عظمت دارد.
کوه دماوند از بعضی نقاط دشت مثل یک دیوار عظیم در دوردست ایستاده و اطرافش ترکیبی از کوه، رودخانه، چمنزار و گلهای وحشی دیده میشود.
بهار و اوایل تابستان، وقتی دشت جان میگیرد، یکی از بهترین زمانها برای دیدن این منطقه است؛ البته شرایط دسترسی و محدودیتهای منطقه را باید قبل از حرکت بررسی کرد، چون بخشی از لار در محدوده پارک ملی قرار دارد و مقررات و محدودیتهای خاص خود را دارد.
اگر خوششانس باشید و روز خلوتی را انتخاب کنید، یک جایی از دشت میتوانید بایستید و فقط به دماوند نگاه کنید.
آن لحظه، واقعاً چیز زیادی برای گفتن وجود ندارد.
کوه آنقدر بزرگ است و آدم آنقدر کوچک که خیلی از چیزهایی که صبح بابتشان عصبی بودید، ناگهان بیاهمیت به نظر میرسند.
شاید این همان چیزی باشد که ما از طبیعت میخواهیم؛ نه اینکه مشکلمان را حل کند، فقط اینکه یادمان بیندازد جهان بزرگتر از مشکل ماست.
فاصله از تهران: بسته به ورودی و مسیر انتخابی متفاوت است و بهتر است قبل از حرکت مسیر مجاز و وضعیت دسترسی بررسی شود.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ عظمت، سکوت و آن لحظهای که احساس میکنید در برابر طبیعت خیلی کوچکید.
۴. دره دارآباد؛ طبیعتی که هنوز پشت شهر پنهان مانده
دارآباد برای کسی که تهران را خوب میشناسد، یک تناقض جالب است.
چند دقیقه با یکی از شلوغترین شهرهای ایران فاصله دارید، اما اگر مسیر کوهستانی را ادامه بدهید، ناگهان تهران پشت سرتان میماند.
دره دارآباد و مسیرهای کوهستانی اطرافش برای پیادهروی و کوهپیمایی مناسباند، اما بسته به اینکه تا کجا بروید، سختی مسیر هم تغییر میکند.
اگر اهل کوه نیستید، لازم نیست خودتان را به مسیرهای سخت برسانید. همین که کمی از فضای شهری فاصله بگیرید و کنار آب یا میان درختها بنشینید، کافی است.
یکی از چیزهایی که در این مسیر دوستداشتنی است، تغییر تدریجی صداهاست. ابتدا هنوز صدای شهر را میشنوید؛ بعد صدای قدمهایتان بیشتر میشود؛ بعد آب و باد.
و شاید همین تدریجی بودن، باعث میشود ذهن هم آرامآرام از تهران فاصله بگیرد.
فاصله از تهران: در محدوده شمالشرقی شهر.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ طبیعتی که بدون سفر جادهای طولانی، درست کنار شهر منتظرتان است.
۵. روستای برگ جهان؛ جایی که دلت میخواهد سرعتت را کم کنی
برگ جهان را بیشتر از آنکه برای یک مقصد گردشگری دوست داشته باشم، برای حسوحالش دوست دارم.
روستا در منطقه لواسانات قرار گرفته و مسیرهای اطرافش ترکیبی از کوه، باغ، رودخانه و طبیعت کوهستانی است.
اینجا قرار نیست رکورد بزنید.
قرار نیست در چند ساعت همهچیز را ببینید.
حتی به نظرم اگر با چنین ذهنیتی بروید، بخش مهمی از جذابیتش را از دست میدهید.
یک صبح آرام، کمی قدم زدن، نشستن کنار آب و نگاه کردن به باغها میتواند تمام چیزی باشد که از یک سفر یکروزه میخواهید.
برگ جهان برای من شبیه آن لحظهای است که وسط یک هفته شلوغ، ناگهان کسی دکمه توقف را فشار میدهد.
نه اتفاق خارقالعادهای میافتد و نه منظرهای حتماً باورنکردنی جلوی چشم شما ظاهر میشود.
فقط سرعت زندگی کم میشود.
و گاهی همین کافی است.
فاصله از تهران: حدود ۴۰ تا ۵۰ کیلومتر، بسته به نقطه شروع.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ آرامش، آب، باغ و یک روز بدون عجله.
۶. روستای شهرستانک؛ جایی که باید راه بروید تا طبیعت خودش را نشان بدهد
شهرستانک را شاید خیلیها بشناسند، اما هنوز هم میشود در گوشههایی از مسیر آن، همان حس طبیعت واقعی را پیدا کرد.
روستا در جاده چالوس قرار دارد و مسیرهای کوهستانی و جنگلی اطرافش، مخصوصاً در بهار و پاییز، بسیار تماشایی میشوند.
اما اگر قرار است شهرستانک بروید، توصیه من این است که ماشین را تبدیل به خانه دوم خودتان نکنید.
کمی راه بروید.
از روستا فاصله بگیرید.
اجازه بدهید صدای ماشینها کمتر شود.
در مسیرهای مناسب و با توجه به شرایط فصل، میتوانید به سمت آبشار و مسیرهای طبیعی اطراف بروید. کاخ ناصری هم یکی از نقاط تاریخی شناختهشده منطقه است.
شهرستانک از آن جاهایی است که اگر فقط بروید، عکس بگیرید و برگردید، شاید چیزی را از دست داده باشید.
بعضی مقصدها را باید با پا تجربه کرد.
فاصله از تهران: حدود ۵۰ تا ۶۰ کیلومتر.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ ترکیب جنگل، کوه، روستا و پیادهروی.
۷. روستای آهار تا شکرآب؛ جایی که مسیر از مقصد زیباتر است
اگر بخواهم فقط یک مسیر را برای کسی پیشنهاد کنم که میگوید «دلم میخواهد یک روز کامل در طبیعت باشم»، احتمالاً مسیر آهار به شکرآب را انتخاب میکنم.
آهار در شمیرانات قرار دارد و مسیر پیادهروی به سمت شکرآب از میان باغها، درختان و مسیر رودخانه میگذرد.
در بهار، طبیعت مسیر سرسبز و پرآبتر است و در پاییز، رنگ درختها آن را به یکی از زیباترین مسیرهای اطراف تهران تبدیل میکند.
اما چیزی که این مسیر را خاص میکند، این است که مجبور نیستید برای رسیدن به یک «جاذبه» عجله کنید.
خود مسیر جاذبه است.
گاهی کنار رودخانه میایستید. چند دقیقه بعد وارد بخش دیگری از مسیر میشوید و منظره عوض میشود. یکجا کوهها نزدیکترند، جای دیگر باغها بیشتر دیده میشوند.
و بعد، یک جایی میفهمید مدت زیادی است به گوشیتان نگاه نکردهاید.
برای من، این شاید یکی از بهترین نشانههای یک سفر خوب باشد.
فاصله از تهران: حدود ۴۰ کیلومتر تا آهار، بسته به نقطه شروع.
اگر دنبال چه حسی هستید؟ یک پیادهروی طولانی در طبیعت، صدای آب و فاصله گرفتن واقعی از شهر.
شاید طبیعت برای همین است؛ تا یادمان بیندازد چه چیزی هستیم
ما در تهران آنقدر به آسفالت، شیشه، بتن و صدای موتور عادت کردهایم که گاهی فراموش میکنیم زندگی میتواند شکل دیگری هم داشته باشد.
صبحی که با صدای پرنده بیدار میشوی.
آبی که از کنار پایت رد میشود.
باد خنکی که بوی خاک و علف دارد.
کوهی که هزاران سال قبل از ما آنجا بوده و احتمالاً هزاران سال بعد از ما هم همانجا خواهد بود.
شاید به همین دلیل است که بعضی سفرهای طبیعتگردی بعد از برگشتن هم تمام نمیشوند.
چند روز بعد، وسط ترافیک دوباره یادت میآید که جایی نزدیک تهران، درهای هست که آب از میان سنگهایش رد میشود. دشتی هست که دماوند بالای سرش ایستاده. روستایی هست که شبهایش آرامتر از چیزی است که به آن عادت کردهایم.
و ناگهان دلت میخواهد دوباره بروی.
نه برای اینکه یک جای دیدنی دیگر به فهرست سفرهایت اضافه کنی.
فقط برای اینکه چند ساعت دوباره جزئی از طبیعت باشی، نه تماشاگر آن.
